Blauwbaardamazone

Blauwbaardamazone

Beschrijving:
Met een Lengte van 34 cm, en een gewicht van 400 gram, behoort hij tot de grotere soorten. Net als de meeste Amazone papegaaien is zijn overwegende kleur groen. Het voorhoofd vertoont een donkerrode band, die doorloopt tot aan het oog. Boven het oog en onder de snavel is hij intensief blauw gekleurd. Vandaar ook zijn naam.
Hoewel blauwbaardamazone genoemd, is zijn opvallendste kenmerk echter zijn rode onderrug en stuit. Samen met de ondersoort amazona f. bodini zijn dat de enige twee soorten amazonepapegaaien die een rode stuit hebben. Vergissing bij het bepalen van deze soort is dan ook uitgesloten. Opvallend is ook dat bij die soort alle rood in de vleugel ontbreekt, zowel in de vleugelboeg als in de spiegel. De veren op de vleugels vertonen een lichte geelgroene rand wat een geschubd effect veroorzaakt.

De iris is donkerrood. De snavel en poten zijn grijsachtig-zwart.
De amazona festiva bevat twee ondersoorten:
- Amazona f. festiva : De nominaatvorm zoals hierboven beschreven.
- Amazona f. bodini : Hier is de algemene lichaamskleur meer olijfgroen, strekt het rood op de kop zich uit tot boven de ogen, waar hij overgaat in mat lila. Ook zijn de veren op de schedel en in de nek met een lila randje omzoomd. De voorhoofdsband is donkerder. De wangen zijn duidelijk turkooisblauw en de blauwe vlek onder de snavel is duidelijker aanwezig.

Amazona f. bodini --> <--Amazona f. festiva

Verspreiding:
De blauwbaardamazone is te vinden in noordoost Peru, zuidelijk Colombia en oostelijk Ecuador, uitlopend in Brazilië tot halverwege het amazone-bassin, en verder tot het onderste gedeelte van Rio Madeira in Brazilië. Ze worden nog regelmatig waargenomen aan de oevers van de bovenloop van de grote Amazone rivier en haar bijrivieren.
De toenemende ontbossing met het verdwijnen van de voedselbomen is echter nefast voor deze soort. Het leefgebied van deze amazone is één van de armste gebieden van Zuid-Amerika. Het verkopen van hun bomen aan Amerikaanse houthandels vormt dan ook een welgekomen inkomen voor deze arme indianenstammen en een visie op lange termijn ontbreekt dan ook volledig. Er zijn evenwel ontwikkelingshulporganisaties die proberen de waarde van het natuurbehoud bij de bevolking bij te brengen. Het op gang komende ecotoerisme is daar een goed voorbeeld van.
Daar import van deze soort onmogelijk wordt valt het te verwachten dat binnen afzienbare tijd deze soort uit Avicultuur zal verdwenen zijn. Er zijn namelijk te weinig paren waarvan nakweek gekend is bij de liefhebbers.

Van de A. f. bodini bevinden de meeste concentraties zich in het gebied van de bovenloop van de Orinoco ( Venezuela en het noorden van Guyana) .
Hun voorkeur gaat uit naar de uitgestrekte begroeide moerasgebieden en de ondoordringbare bossen langs de oevers van de rivieren.

In hun verspreidingsgebied zijn ze nog talrijk en dat komt doordat er weinig menselijke activiteit is in hun natuurlijke biotoop. Het gebied waar ze thuishoren is vrij ontoegankelijk en daar verblijven ze meestal in de toppen van de bomen. Dit is dan ook de reden waarom er weinig over hun gedrag in de natuur bekend is.
In de volière:
Voor zover bekend zeer zelden in Europa. Het eerste exemplaar in Europa zou in de dierentuin van Londen te zien zijn geweest in 1865. Rond 1991 worden de eerste kweekmeldingen in Europa gemaakt ( Zwitserland ).
Uit ervaring met de weinig in Europa aanwezige exemplaren wordt aangenomen dat de soort zich zonder problemen aan een leven in de volière aanpast. Ze worden vlug vertrouwelijk met hun verzorger.
Van nature vogels die in groep worden aangetroffen, schijnt het dan ook geen probleem te zijn om verschillende paren, buiten de broedtijd, in een ruime gezelschapsvolière onder te brengen. Dit blijkt dan vooral voor een goede afwisseling te zorgen en op die manier verveling ( met alle nare gevolgen) te voorkomen.
Een probleem is de aanleg tot vervetting wanneer ze eerder klein gehuisvest zijn. Een menu met weinig vethoudende zaden is dus aan te raden.
De Zwitser Peter Buser kweekt reeds menige jaren succesvol met deze soort.
Vermelden we nog dat de Braziliaan Nelson Kawall twee blauwe en een cinnamon blauwbaardamazone in zijn volières heeft gehad.

Amazona f. festiva -->
In avicultuur:
Of deze soort zich in avicultuur zal kunnen handhaven zal in grote mate afhangen van de inspanningen die gebeuren om met het bestaande potentieel verder te kweken.

Status:
Hoewel de populatie lokaal is gedaald, blijft hij een vrij veel voorkomende soort en kan zelfs worden gezien in de buurt steden zoals Manaus en Iquitos. Gevolg hiervan is dat ze van de minste zorg zijn door BirdLife International en IUCN .