Agapornis Roseicollie

Agapornis roseicollis

De perzikkopagapornis (Agapornis roseicollis, Engels: rosy-faced lovebird, peach-faced lovebird) is een dwergpapegaai die omstreeks 1793 werd ontdekt maar toen werd aangezien voor een roodmaskeragapornis (Agapornis pullarius), een andere soort van hetzelfde geslacht. Pas sinds 1817 wordt de perzikkopagapornis als aparte soort beschouwd.

Leefomgeving

Ze leven in droge, open landschappen in het zuidwesten van Afrika. Zijn leefgebied strekt zich uit van zuidwest Angola over het grootste deel van Namibië naar de lagere Oranje Rivier vallei in het noordwesten van Zuid-Afrika. Hij leeft tot 1600 meter boven de zeespiegel in loof-bossen, semi-woestijn en bergachtige gebieden. Ze zijn afhankelijk van de aanwezigheid van water bronnen en verzamelen zich rond zwembaden om te drinken.
Sommigen wonen in cactussen.

Gedrag

Een luid en constante chirper, deze vogels zijn zeer sociale dieren en vaak in kleine groepen samenkomen in het wild. Ze eten de hele dag en nemen regelmatig baden. Kleur kan sterk variëren tussen populaties. Verenkleed is identiek bij mannen en popjes. De Agapornis roseicollie staan ​​bekend om hun slaap positie waarin ze side-by-side zitten en draaien hun gezicht in de richting van elkaar.
Ook zijn de popjes goed in grondstoffen te scheuren in lange repen, die ze op hun rug mee nemen om een ​​nest te maken.

Dwergpapegaaien kunnen zeer goed geluiden imiteren, maar praten kunnen ze over het algemeen niet (al zijn er gevallen bekend waarin de vogel woordjes kan brabbelen).

Ondersoorten

Van de roseicollis is slechts één ondersoort bekend, genaamd Agapornis roseicollis catumbella. Deze is iets kleiner van formaat, wat intenser van kleur en heeft een licht oranje snavel. Voor de rest is hij gelijk aan de nominaatvorm. Agapornis roseicollis catumbella werd in 1955 erkend. Naar alle waarschijnlijkheid komt deze soort niet in Nederland voor. In de vrije natuur leven ze in groepen van ongeveer 20 à 30 koppels.

Voeding

Het dieet bestaat hoofdzakelijk uit zaden en bessen. Waarneer voedsel overvloedig is, kunnen er koppels van honderden vogels tegelijk aanwezig zijn.
Soms worden ze een plaag in agrarische gebieden vanwege het eten van gewassen zoals gierst.

Kweek

Het vinden van een paar van deze vogels voor de fok is niet eenvoudig, omdat hun geslachts bepaling niet gemakkelijk is. Het geslacht kan worden bepaald door de afstand tussen de bekken beenderen, die is bij mannen 1-3 mm is, terwijl de afstand bij popjes 6-8 mm is. Het nest wordt gebouwd meestal in een rots spleet gemaakt. Door de mens gemaakte bouwwerken, zoals de daken van de huizen kan ook worden gebruikt. 4-6 eieren worden gelegd tussen februari en april. Ze zijn dof wit en meten 23,5 mm bij 17,3 mm. Ze zijn geïncubeerd gedurende ongeveer 23 dagen. De jonge vogels vliegen uit na 43 dagen.

Status en behoud

Populaties zijn verlaagd in sommige gebieden door het vangen voor de dierenhandel. Maar de aantallen kunnen zijn toegenomen in andere delen te wijten aan menselijke schepping van nieuwe waterbronnen en de bouw van kunstmatige structuren die nieuwe broedplaatsen te bieden. Hierdoor is de soort geclassificeerd als Niet bedreigd door de International Union for Conservation of Nature (IUCN).