Toqui

Toqui is een naaktoog popje van ca. 5 jaar. Ze heeft al heel wat beleefd. Ze is ooit aangeschaft voor in de huiskamer maar de meneer waar ze van was kocht een andere papegaai daar kon ze niet mee overweg dus moest zij het veld ruimen:(

Vervolgens werd ze aangeschaft als kweekpop en de haar toebedeelde man beet zo hard in d'r tenen dat ze twee weken alleen moest zitten:mad: Vervolgens ging ze in een grote voliere waar er 'op een natuurlijke manier' een koppelvorming zou moeten zijn helaas zat zij vaak op de grond omringd door allemaal andere kaketoes die haar niet zo aardig vonden:eek: Toen verhuisde ze naar een 'park' om daar met twee goffini's als bezienswaardigheid te dienen, helaas ging dat ook niet goed en ze ging weer terug. Na nog wat avonturen belandde ze in een jockkooi ergens achteraf:confused:

Toen kwam ik daar en mijn oog viel 'toevallig' op haar, wat een vriendelijk diertje.............en zo ging ze nooit meer uit mijn hoofd. Ik kreeg de vraag of ik haar een huisje wilde geven en wilde proberen om te kijken of ik haar gelukkig kon maken, nu zat ze ook maar te zitten, kreeg eigenlijk geen aandacht en de eigenaar vond het 'zonde' want wat wel een lief dier. Ik heb daar goed over nagedacht maar was onbegonnen strijd want ze zat al 'onder m'n huid' dus ben haar gaan halen. Heb alle verhalen maar overboord gegooid en ben haar gaan leren kennen;) En wat een feest, de eerste weken was ze echt beduusd, zat op 1 plek in haar kooi en veroerde zich niet. Wat ik ook deed ze bekeek het niet. Uit haar kooi komen was een project op zich iedere dag opnieuw, uiteindelijk wikkelde ik haar dan maar in een handdoek en zo ging ze mee. Bijten deed ze niet en geluid had ik er nog nooit uit horen komen. De eerste keer dat ze een vreugdekreet slaakte hebben mijn zoon en ik ook staan juichen. Dit klinkt abnormaal, natuurlijk wil ik geen gillende kaketoe maar geen geluid is ook niet heel normaal gedrag. Langzaam maar zeker gingen we aan elkaar wennen. Ze begon voorzichtig aan de verse takken te plukken en eten landde niet meer standaard op de grond (ik voer anders, zaden, kiemzaden, kookpotjes) en het leerspeeltje 'was ineens aan de beurt' haar donkere kraaloogjes gingen alerter staan en ze werd nieuwsgieriger.

Toen kwam het moment, kiezen of kabelen ging ze de handel in of ging ik voor haar kiezen. Ze zou de handel in maar hoe dichter het moment naderde hoe groter de klomp in m'n maag. Ik zou kijken of ze zich prettig voelde in de huiskamer, ze had al zoveel meegemaakt................. Ze bleef:D
Het rare was dat ik op het moment dat ik voor haar kooi ging staan en zei 'meis niemand kan je hier weghalen' het net was of er een verandering door haar heen ging. Sindsdien stapt ze op de ring en is veel vrijer, ongetwijfeld is er ook iets aan mijn houding veranderd maar de verandering bij haar is enorm. Het was net of ze een 'reservering' hield ze liet het over zich heen komen. Inmiddels is ze echt een kakmevrouwtje, ze fourageert zich suf, ze ontdekt vanalles, ze gaat 'goed gesprek' houden met Swallow en Toetje en schermt haar eigen plekje af, en af en toe zijn er vreugdekreetjes. Als ik even naar boven ga of alvast de andere twee naar boven breng kan ik er donder op zeggen dat ze zelf alvast naar de eerste verdieping gaat, dansen en muziek vind ze het einde kortom ze is een blij vogeltje. Dit kan ik oprecht zeggen heb haar zien veranderen van bang, onzeker en wantrouwend naar een vriendelijk maar duidelijk kaketoe meisje. Ik heb heleboel geluk, eigenlijk is ze een schande voor haar ras, de caiques komen met gemak boven haar volume uit en ze is heel zachtaardig. Wat niet wil zeggen dat ze niet de typische kaketoe dingetjes heeft en dat ik niet af en toe alle zeilen moet bijzetten. Maar ik ben blij dat ik haar tegenkwam, zo moest het zijn denk ik:)

Overigens krijg ik nogal eens het commentaar dat 'met zo'n site' je niet kunt verantwoorden dat je zelf een kaketoe in huis hebt. Ik denk het wel, ik denk dat een kaketoe in huis een 'opgave' is. De reden dat ik haar 'als project' kreeg is juist vanwege de site, jij kan dat wel ga jij het maar eens aan werd er gezegd. Veel van mijn tijd gaat naar de vogels, ik observeer en anticipeer en denk dat ik ze geef waar ze behoefte aan hebben. Maar ook met zo'n relatief makkelijke kaketoe als ik heb getroffen is het wel alle zeilen bijzetten, juist door haar ben ik er nog meer van overtuigd dat niet veel mensen een kaketoe in huis kunnen hebben zonder gedragsproblemen. Want zo zachtaardig en gemoedelijk als ze is het is en blijft een kakker.