Werkt je wachtwoord niet meer? Druk dan op wachtwoord vergeten.
Ervaar je technische problemen? help@papegaaienforum.nl
hoi iedereen,
ik ben ginie en woon op de wilde boerenvelden van ertvelde in belgie. Ik ben altijd thuis en heb dus reuze veel tijd en contact met mijn gaaitjes. Ik was vijf toen ik mijn eerste grijze roodstaart papegaai kreeg. Mijn ouders waren 'verzamelaars', ze verzamelden - toen in de jaren zeventig - wildvang papegaaien: amazones, grijze roodstaarten, kaketoes, ara's etc. Ik was meteen gefascineerd door deze prachtige, maar oh zo getraumatiseerde dieren en om één of andere bizarre reden kreeg ik heel snel een band met hen... De fouten en de vreselijke manier van deze dieren houden (ronde kooien, te kleine kooien, nooit uit de kooi, alleen maar zonnepitten en pindanoten te eten, standaards met één stok en een ketting aan hun poot etc), daar kan ik me nu nog zo schuldig over voelen, zelfs al wisten de mensen en ik zeker als kind, niet beter. Ik was veertien toen ik mijn geelkuifkaketoe (galerita galerita) kreeg en een pionier want ik weigerde hem te knippen. Loetje was altijd bij me, vloog vrij en ging overal op mijn schouder met me mee, fietste mee op mijn stuur en ging zelfs mee met de tent kamperen. Hij is niet meer, mijn grote schat. Toen was voeding nog te vet en te eenzijdig en Loetje werd slechts 38. Mijn grote grijze roodstaart Pedro werd slechts 31 jaar en stierf aan een hartinfarct. Pas dan begon ik me in te lezen en te onderzoeken wat een papegaai kon eten om gezond te blijven...
Verleden jaar verloor ik, en wat een hartverscheurend verdriet, mijn witkuif kaketoe Loetje (nr 2 :)). Ik adopteerde hem als tienjarige. Hij had al vier (!) eigenaars achter de rug en zat al drie jaar opgesloten in een veel te kleine kooi, ergens in een hoekje van een overvolle veranda. Het was liefde op het eerste zicht! Ik wist dat ik hem moest meenemen en redden van zijn triest bestaan en hij stak zijn pootje uit de kooi, reikend naar mijn vinger die hij vervolgens niet meer wilde loslaten. Wat heb ik een mooie tijd gehad met hem! Nog nooit eerder had ik zo'n speciale band met een vogel, we begrepen elkaar zo goed, als ik verdrietig was, was hij er om zijn koppie tegen me aan te leggen... ik veranderde meteen zijn dieet (tot dan toe had hij alleen zonnepitten gekregen), gaf hem vitamines en mineralen, kookte voor hem, kiemde zaden, leerde hem fruit eten door zelf met zoveeeeel smaak op fruit te knabbelen dat hij er zelf zin in kreeg :rolleyes: enz. Maar het mocht niet baten... tien jaar slechte voeding had zijn immuniteit zo aangetast dat hij na zeven maand bij mij een aspergilosis infectie kreeg; schimmel in zijn longen en luchtzakken die zich razendsnel, op 48 uur, door zijn hele lichaam verspreidde. Twee dagen zat ik bij hem, buiten in de tuin (want daar kon hij nog een beetje ademen), ik dampte hem, de dierenarts kwam vier tot vijf keer per dag... maar na 48 uur was zijn lijden zo groot dat ik de beslissing moest nemen om hem te euthanaseren. Hij stierf zacht in mijn armen, terwijl de tranen over mijn wangen dropen. Hij is gecremeerd, staat op mijn kast in een mooi doosje met zijn foto vooraan en een aantal pluimpjes heb ik geschikt in een kadertje aan de muur. Zijn ring draag ik om mijn hals... hij was het beste en het mooiste dat me overkomen is, al moet ik zeggen dat ik met al mijn dieren een prachtige band heb. Maar soms komt er die ene, die speciale en unieke, op je weg en dat was voor mij Loetje en hij leeft in mijn hart verder.
Ik heb een geadopteerde timneh grijze roodstaart dame van twaalf: Katootje :). Zij is zo'n speciale meid hihi. Ze praat enkel als ze er vrijwel zeker van is dat niemand haar hoort. Ze wil enkel aangeraakt worden door mij, de rest word getolereerd, maar ze heeft iets aristocratisch, weet je wel? Het is een echte dame, met een heel kies gevoel voor etikette. Het huis is van haar en ze heeft zo haar plekjes toe geëigend die we maar moeten aanvaarden, willen of niet: mijn meidenkast is haar knaagkast, punt. De nis boven de koelkast is haar uitkijkplekje. Alle beeldjes die erin stonden heeft ze eruit gekegeld. Het is haar plekje en daarmee uit. De keuken is trouwens helemaal van haar, geen andere gaai word er getolereerd. Zij beheert het kookeiland en helpt elke dag mee boterhammen smeren, eten voorbereiden, de gaaien hun eten voorproeven :p0: enz.
Ik heb een geadopteerde blauwvoorhoofdamazone uit Spanje. Hij zat in een abominabele kooi, er werd tegen gemept als iemand passeerde en eten werd door de tralies gekieperd. Hij spreekt Spaans en weigert iets anders te leren, al noemden wij hem Elliot :). Toen hij bij ons kwam was hij doods, doodsbang, in het bijzonder van handen. Met veel geduld geeft hij nu een pootje en stapt hij gewillig op via een opstap-stok. Hij gaat mee douchen en vindt dat héérlijk, op zijn douchestok danst hij en draait hij rondjes. Ik werk met hem via target/clicker training en dat gaat super. Voorlopig is hij nog geknipt omdat hij mannen echt aanvliegt en dat kan natuurlijk niet. Maar we hebben goede hoop dat hij binnen een jaar of zo klaar zal zijn om opnieuw te kunnen vliegen. Hij was zo bang en zo gewend aan zijn kooi waar hij als twaalf jaar zat in opgesloten, dat we hem een staander gaven, hij weigerde anders om een stukje meer van de wereld te zien. Dat gaat ondertussen ook super hoor, hij is nu stoer genoeg om rond te wandelen in de woonkamer annex birdroom/jungle en mee naar buiten te gaan op zijn stok en in het gras te wandelen.
Ik heb een geadopteerde regenbooglori van nu acht maand oud: Frodo. En wat een gekkerd is hij! Hij hangt ondersteboven aan mijn lange haar, worstelt op zijn rug met mijn vingers en surft over de zetel, lift mee op de rug van onze honden, wil perse de poes haar neus uitlikken met zijn borsteltongetje :p0:. Hij is vreselijk kort gewiekt... we tellen de dagen af tot hij eindelijk kan zijn vleugeltjes uitslaan en aan de touwen en touwladders, schommels en boomtakken kan hangen die aan het plafond hangen!
Dan is er onze kleine Meyer papegaaienmeid Kobe :p. Zij is eentje die niet aanvaard werd door de ouders en de fokker wist niet wat ermee gedaan, dus heb ik haar met de papfles/spuit 😉 grootgebracht. Zij is onze spitfire in huis, man, je zou haar moeten zien vliegen door ons huis! Ze is zo'n lieverd, echt een bekoorlijk gaaitje, een allemansvriend die het liefst op ieders hoofd land die het waagt onze woonkamer te betreden hahaha!
Ik stel u ook voor: mijn ducorps kaketoe Washi'chu (kort washi :rolleyes:). Griezelverhalen kan ik echt niet over haar vertellen, want ze is zo'n grote schat! Ze is helemaal niet luid en roeperig (en dat is voor kaketoes echt wel ongelooflijk vreemd!), ze praat enkele woordjes maar brabbelt vooral in haar eigen kaketoetaaltje die wij uiteraard feilloos begrijpen :). Ze is redelijk zelfstandig, is niet zo'n grote knuffelkont als haar grotere neven en nichten, maar als ze knuffelt met je, dan smelt je gewoon voor haar donzige zachte wit/zalmroze pluimpjes en haar super schattig koppie! Ze danst ook heel mooi, het liefst op Michael Jackson liedjes!
Dan hebben we onze adoptie zonneparkiet Valentijntje ;). De luidste van de hele bende! Maar zo'n knappe en vrolijke meid dat ze is! Daar word je gewoon blij van, echt waar! Ook zij was gekortwiekt, maar haar slagpennen groeien nu terug en binnenkort kan ze eindelijk mee scheren door de kamer samen met Kobe. Die twee zijn trouwens vier pootjes op één buik!
Verder heb ik nog twee gewone grasparkietjes, Noa en Eliza. Deze zijn ook geadopteerd en uit een verwaarloos-situatie gehaald. Ze zijn ook handtam en fladderen gezellig met zijn tweetjes van het ene plekje naar het andere, kijken samen met ons tv of zitten op onze schouder terwijl we de dagelijkse dingen doen.
En in blijde verwachting: mijn witbuik caique Crispin :). Zij is nu vijf weken en nog bij de fokker. Ik wilde echt wel eens een baby die ik zelf koos en dus na veel zoeken, rondkijken, nadenken over welke gaai enz koos ik voor Crispin die volgende maand ergens naar huis zal komen als ze zelfstandig eet.
Ik wil geen grote gaaien meer, al mis ik ze enorm. Ik heb lang getwijfeld om een nieuwe geel of witkuif kaketoe te nemen, hun roepen is voor mij geen punt, ik ben het gewend dat mijn oren knallen. Maar ik ben 47 en deze prachtige vogels leven 80 jaar... ze zijn moeilijk te plaatsen omdat ze zo groot en luidruchtig zijn, veel stof geven en rommelig zijn. Ik wil niet dat mijn schat uiteindelijk van de regen in de drop zou belanden na mijn overlijden en dus, hoe moeilijk ik het ook vind, heb ik beslist geen meer te nemen. Een ara vind ik ook prachtig, maar ik vind niet dat ze in mijn woonkamer thuishoren. Zo'n dieren horen thuis boven de regenwouden vliegend. Hiermee wil ik niemand beledigen die ara's houd. Het is een persoonlijke keuze, ik zou me schuldig voelen, dat is alles. En bovendien geld ook voor hen dat hun levensverwachting de mijne ver overschrijd en ze juist ook door hun grote en eenkennigheid (de groenvleugels bvb) niet zo makkelijk te plaatsen zijn bij nieuwe mensen, terwijl ik er niet mag aan denken dat ze van de ene naar de andere plek gestuurd worden. Dus ook deze vallen voor mij af, al hou ik enorm van ze en kan ik echt wegsmelten als ik ze zie of op mijn arm mag zetten!
Crispin word de laatste. Tenminste...dat is de oprechte bedoeling. Ik wil ze allemaal nog genoeg individuele aandacht kunnen geven en het moet hanteerbaar blijven, tenslotte ben ik nu al bijna de hele dag bezig met hun verzorging en hun noden. Maar als ik er één kan helpen of redden...ik weet niet of ik dan 'neen' kan zeggen. Maar ergens houd het op natuurlijk, tenzij je ze gaat opstapelen en daar ben ik niet voor. Ik probeer in elk geval de wereld voor hen een beetje mooier te maken. Nee, ze zijn niet meer 'vrij' in de natuur, maar ik vecht wel voor het behoud van hun habitat via verschillende verenigingen die ik steun. Deze vogels zullen nooit weten wat het is om hun eigen hachje bij elkaar te scharrelen, maar ik hoop dat ik zoveel mogelijk van hun eigenheid kan behouden door hen vrij te laten vliegen en hen de fourageer en klim mogelijkheden te bieden die hen bezig kunnen houden en door hen de aandacht te geven die ze van mensen nodig hebben als huisdieren. Het zijn unieke dieren. Ze zijn echt anders dan andere huisdieren, dat moet echt gezegd, al hou ik van alle mijn dieren en kan ik hen evenmin missen. Mijn leven is niet compleet zonder mijn gaaien, echter. Ik respecteer hun eigenheid, ik luister naar hun lichaamstaal en signalen, ik maak compromissen en probeer vooral een bijdrage in hun leven te zijn ipv hun 'eigenaar'. Ze zijn mijn familie, net zoals mijn menselijke familie, horen ze er bij en horen ze bij mij. En ik hoop dat ik iets goed kan maken dat ik ooit verkeerd deed met de eerste gaaien die ik begon te verzorgen, back in de jaren zeventig...
ginie
Hoi Ginie
Het klinkt heerlijk bij jou thuis!
Ik ben zelf net nieuw hier en vind het heel leuk iemand te leren kennen die ook een Ducorps in huis heeft!
Hoe oud is jouw Washi?
En welke gaaien vindt zij leuk?
Groetjes, Ingrid
washi
hoi Ingrid,
onze Washi word in mei 1 jaar oud. De 'terrible two', of de puberjaren moeten dus nog komen. Hoe dat zal verlopen? wel, ik veronderstel dat het minder heftig zal zijn dan bij een grote kaketoe, maar uiteindelijk heb ik daar geen angst voor. Iedere papegaai en kaketoe word uiteindelijk volwassen en zal hormonaal worden, het is kwestie van haar lichaamstaal te lezen, te respecteren en aanvaarden dat zo'n dier nu eenmaal geleid word door de hormonen bij tijd en wijle (wie niet :p) en ervoor zorgen dat alles in goede banen kan geleid worden. Washi is zo'n lieve meid, al heeft ze haar willetje hoor! Ze is het vriendinnetje van onze blauwvoorhoofd amazone meneer (Elliot), ze gaan altijd samen in de douche en daarna stopt ze haar kopje onder zijn neus en moet hij, willen of niet, haar pluimpjes verzorgen. Overdag gaat ze op bezoek bij hem, dan vliegt ze naar zijn speelstand en zitten ze een uurtje of wat te vrijen, daarna vliegt ze terug naar haar kooi en speelplek of ergens anders naartoe. Verder is ze heel makkelijk met alle andere gaaitjes. Soms, als ons zonneparkietje of de lori wat te wild willen spelen met haar gaat ze wat nuffig 'ieeee' schrieken, maar zelf zal ze niet uithalen. Ons ietwat rustiger Kobe (meyer papegaaitje, gelijkend op een Senegal papegaaitje maar iets minder kleurrijk) mag zelfs perfect op haar speelplek en kooi landen en spelen. Ze is dus helemaal niet territoriaal. Ik denk dat haar pubertijd geen probleem zal zijn wat de andere gaaitjes betreffen. Een mannetje kan iets agressiever zijn in zijn bronstperiode, maar alles hangt af per individu.
Ik vind het trouwens vreemd dat hier de ducorps nogal negatief ervaren worden, en ik denk eerlijk gezegd dat het vaker ligt aan de verwachtingen van de mensen dan aan de kaketoe zelf. Zoals alle papegaaien en kaketoe's is het belangrijk dat jouw Ducorps kaketoe een goede socialisatie periode kent, dat ze geïntegreerd word in het gezin en het middelpunt mag zijn bij momenten 🙂 en dat ze ook leert zichzelf te amuseren op bepaalde tijden. De fokker maakt ook veel verschil: heeft de Ducorps kaketoe enkele weken bij de ouders mogen doorbrengen of niet, dat kan veel verschil maken immers en heeft hij het kuikentje voldoende sociale prikkels laten opdoen (bvb opgevoed in huiselijke kring) enz.
Persoonlijk vind ik een ducorps kaketoe een ABSOLUTE topper als huisgenootje! Ze zijn véél makkelijker dan de grotere kaketoe soorten én veel zelfstandiger (een witkuif heeft vijf uur aandacht en knuffels nodig, een Ducorps vind twee uur knuffelen en verder veel vrij spelen al meer dan genoeg), ze zijn helemaal niet luidruchtig, kleiner en dus makkelijker te houden in een kleinere woning en het zijn allemansvrienden en sociaal naar alle leden van het gezin... ik kan ze alleen maar aanraden! Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat ze een beetje nipperig kan zijn, onze washi: ze verkent je vingers heel graag met haar bekje :rolleyes: en soms net iets te hard. Maar als ik 'auw' zeg is ze meteen zachter, en als ik 'neen' zeg, stopt ze meteen. Bijten? Nog nooit gedaan. Kusjes: heeeeel veeeeel hihi.
Net zoals alle gaaien ligt veel van hoe ze reageert vooral aan de manier waarop wij met haar omgaan. Het is geen wilde speelvogel en knuffelen doet ze op haar eigen voorwaarden, genoeg is genoeg en als je dat niet wil begrijpen dan zal ze je een neepje geven. Maar dat is niet anders dan bij de andere kromsnavels. Wil je echter een kaketoe die hele dagen in je armen ligt te zwijmelen, dan moet je geen Ducorps nemen, maar een Molukken, daar ben je acht uur zoet mee ;)!
ginie
De onze is bijna twee.
Ik denk dat hier negatief wordt gedacht over de meeste Kaketoes in huis, maar meer doordat met name die papegaaien zo ontzettend veel geplukt en al worden door verkocht vanwege allerlei problemen. Zelf denk ik dat dat maar gedeeltelijk aan de papegaaien in kwestie ligt, en veel meer aan de eigenaren die in het begin de hele dag omtutten met het schattige vogeltje en na een paar maanden of jaren geen tijd meer hebben, deze mensen doen misschien net zo makkelijk hun zoveelste hond weg... En hoeveel grijze roodstaarten staan er geplukt en ongelukkig op internet?
Ik ben de hele dag thuis, en kan veel aandacht bieden, maar ook dan vind ik dat Chica zichzelf moet kunnen vermaken en dat kan ze heel goed. Uren spelen met een afwasborstel, een legoblokje of een lege walnootschil. Gelukkig ook met het duurdere speelgoed haha
En daar kan ik dan ook enorm van genieten, hoe handig ze zijn en dingen probeert te combineren. Van mij hoeft ze niet de hele dag bij me te zitten, zou ook niet gezond zijn denk ik. Maar ze heeft meerdere knuffel momentjes per dag. Onze Chica is wel degelijk wat bijterig, waarschijnlijk ook doordat mijn man er graag wat mee stoeit, maar ik ben er nog nooit bang door geworden en ze krijgt al helemaal haar zin niet als ze haar snavel inzet.
Maar goed, onze kaketoes zijn nog jong, over 10 of 20 jaar maar kijken of het nog steeds zo goed gaat hihi
Heeft jouw Washi ook het typische huilen gedaan? Op internet maken ze de meest schattige huilgeluidjes ieieieie, maar die van ons was net een schorre uil whewhewhe , dus denk dat de onze stuk is LOL
Dat geluid wist ik trouwens pas toen we haar al hadden, vond het eerst maar eng, gelukkig had Bert gezegd dat het een jaartje kon duren, anders had ik beslist gedacht dat ze honger had of ziek was.
Welkom Ginie,
Altijd fijn als er een ervaren lid bijkomt die ook haar kennis wil delen.
ik weet niet alles maar doe mijn best
nog kort even over washi
Onze Washi heeft inderdaad enkele weken 'gehuild', dat was super cute :p. Zolang ze haar babyhuiltje had, heb ik haar nog pap bijgegeven en langzaam overgeschakeld op warme voeding als gemixte groenten met sweet potato, bruine rijst of volkoren spaghetti. Ik merkte dat dit heel veel hielp. Hoewel ze al zelfstandig kon eten, ze was vier maand en een half toen ze bij ons kwam wonen, dit is eigenlijk héél vroeg voor een Ducorps om al gespeend te zijn. In het wild spenen Ducorps kaketoes pas af rond acht, negen maanden zelfs. Tot dan blijven de ouders hen nog bijvoeren, dus gaf ik haar warme voeding bij tot ze niet meer huilde en zelf aangaf dat ze geen behoefte meer had aan de pap. Dat liet ze heel snel weten hoor, de pap vloog alle kanten uit :p0:!
Trouwens, dit is niet alleen bij de Ducorps het geval, veel papegaaien worden te snel afgespeend, zodat ze snel verkocht kunnen worden. In de natuur worden vele papegaaien lang door de ouders bijgevoederd, sommige zelfs tot ruim over het jaar! Ik denk trouwens dat één van de vele redenen dat papegaaien en kaketoe's zich plukken kan liggen bij het feit dat de jonge vogel nog niet echt gespeend is en vrijwel 'gedwongen' word om zelfstandig te eten, lang voor ze er eigenlijk aan toe zijn. Het is niet omdat ze er fysiek toe in staat zijn om zelfstandig te eten, dat ze daarom psychisch klaar zijn! Kaketoe's zijn bijzonder goede en betuttelende ouders. In Sidney (Australië) zag ik geelkuif kaketoes hun jong van om en bij de 18 maanden, samen met een jong van vier maanden, nog bijgevoederd worden uit de krop van zowel mama als papa vogel. Dat missen de vogels die uit het nest worden genomen of uit de incubator komen totaal! Het zou me niet verbazen dat dit dus een rol speelt in het latere plukken! Mijn witkuif was tien jaar en wist niet eens hoe hij zichzelf moest poetsen. Ik heb hem dit zelf moeten leren, met de hulp van een lieve andere papegaai die hem hielp poetsen na het douchen.
Tot mijn grote ergernis was mijn Ducorps kuiken ook al meteen gekortwiekt. Daar ben ik absoluut tegen, ik ben ervan overtuigd dat iedere gaai even moet leren vliegen voor hij geknipt word als jonge vogel. Het geeft de vogel betere spieren, een gezond gebruik van de luchtzakken, longen, hart etc. en psychologisch is het belangrijk dat een vogel leert 'zichzelf' te kennen. Ook dat kan een reden zijn (één van de vele - meestal is plukken volgens mij een verhaal van en + en + en) waarom een vogel zich gaat kaal pikken. Zodra Washi kon vliegen heb ik haar gestimuleerd en nu, bijna een jaar oud, begint ze een goede vlieger te worden. De eerste twee maand was ze vooral een crash piloot, nu is ze sterk en ervaren genoeg om precies te landen en op te vliegen zoals het hoort, te wenden in de lucht en te dalen of te stijgen. Ik merk bij haar, maar ook bij mijn andere vogels, wat dit doet voor hun zelfvertrouwen maar vooral voor hun psyche! Ik zal kortwieken nooit afbreken, het heeft zeker zijn voordelen en ik begrijp heel goed dat mensen hierin een keuze maken, maar na meer dan dertig jaar vliegende kromsnavels waarvan geen enkele een plukker is en was, moet het toch ergens een verschil maken...dit kan toch niet alleen maar toeval zijn? Ik hoop echt op een wetenschappelijk onderzoek hierover. Ipv vogels te leren hoeveel hoeken een driehoek heeft, mogen ze daar nu ook eens meer dan dertig jaar onderzoek aan besteden vind ik!
Pas op, ik ben hier echt niet op eigen borst aan het slaan en al zeker niet is het de bedoeling dat ik wil overkomen als de alwetende! Ik heb ervaring met papegaaien, maar ik ben ook maar een leerling in de wondere wereld van de kromsnavels en alles wat ik doe is vanuit mijn eigen gevoel, mijn eigen opzoekwerk en vanuit een 'vallen en opstaan' methode. Ik kan er gegarandeerd naast zitten en heb er ook al vaak naast gezeten hoor, het is lang niet de eerste keer dat ik op mijn ideeën heb moeten terug komen. Ik probeer altijd open minded te zijn, en te leren van ieders ervaringen. Want een vol kopje thee kan je nu eenmaal niet bijschenken :).
Wat ik wel weet is dat kaketoes heel vaak misbegrepen worden, zoals eigenlijk alle papegaaien hoor. Mensen starten met de verkeerde verwachtingen, of denken simpelweg niet na. We kopen eerst en denken dan pas na. Of het nieuwe is er af, na de wittebroodsweken blijkt die witte dons knuffelgehalte een wel héél luid te krijsen en die grijze enkel microgolfgeluidjes na te bootsen ipv intellectuele gesprekken met je te houden... (behalve als je vloekt, dàt heeft ie meteen begrepen :p).
Een papegaai, van de kleinste tot de grootste, is een intens dier. Meer nog dan welk ander huisdier heeft hij ons nodig, onze menselijke interactie is voor hem van levensbelang en twee uurtjes per dag in de nabijheid van zijn kooi vertoeven is niet alleen moordend, het is pure mishandeling voor zo'n dier. Ik ben ervan overtuigd dat er de helft teveel aan gaaien word gefokt en op de markt gegooid en dat minstens de helft van wie nu een gaai houdt, er beter geen zou hebben... maar dat denk ik van honden, katten, paarden en hamsters evenzeer hoor! Kopen is makkelijk, het engagement aangaan is een stuk moeilijker. Om nog maar te zwijgen hoe snel het leven drastisch kan veranderen... Zelfs al hebben we het allerbeste met onze dieren voor, dan nog kan het mis lopen. Ik hoop, door mijn dieren goed te socialiseren en hen psychisch zo gelukkig mogelijk te maken als wel als fysiek, ze veel makkelijker te plaatsen zullen zijn indien het leven me hiertoe zou dwingen. Een probleemdier blijft een probleemdier, hoe goed je het ook opvangt, want bij stress komt het probleem (of meerdere) altijd weer naar boven. Hoe stabieler je dier is, hoe makkelijker hij terug een liefhebbend baasje zal vinden (of liefhebbend personeel hahahaha).
Kaketoes zijn de gevoeligste kromsnavels, ze zijn heel emotioneel en zo hecht verbonden met hun mensen. Juist die gevoeligheid maakt hen gewild, maar het is tegelijkertijd hun vloek. Het is immers een emo kindje dat je 60 jaar en meer bij je hebt, en zeker de grotere soorten mag je echt niet onderschatten, want die kleven aan je met superlijm en hebben dat ook echt nodig. Vandaar dat mensen vaak negatief over hen uitlaten, samen met hun oorverdovend geschreeuw natuurlijk! Ik hoor dat geroep echt niet meer. Ik ben doof links, gelukkig hihi en bovendien is het iets dat ik erbij neem en aanvaard. Je moet papegaaienlawaai aanvaarden. Wie denkt: ik pak dat wel even aan, is al mis op voorhand. Je moet niet aan een gaai of kaketoe beginnen als je niet wil aannemen dat er decibels bij horen. En wie niet weet hoe dat zal worden, moet maar even bij fokkers gaan die er een honderdtal zitten hebben :). Als je daar niet misselijk weg rent na een kwartier, dan kan je misschien een gaaitje aan! Zo is het nu eenmaal, we kunnen de aard van een dier niet veranderen. Van een paard maak je geen kameel, van een leeuw geen poesje aan de haard en van een gaai maak je never en nooit een stille vogel. Net zo min als je er een nette vogel van maakt of één die niet aan je mooie geërfde kast bijt... Helaas gaan we er zo graag van uit dat we de aard van het beestje wel zullen kunnen bijschaven en dat is echt niet zo, alle clicker en ander soort trainingen ten spijt.
Wat mij betreft zijn kaketoes niet moeilijker of slechter dan andere gaaien, ze zijn wat ze zijn en het is aan ons om hen in hun waarde te laten. Als je dat kan, is een kaketoe een meerwinst en een dikke aanrader. Ze zijn uniek, ze zijn met niets te vergelijken en ze gaan recht in je hart. Maar enkel en alleen voor die mensen die zich willen aanpassen aan de vogel, ipv de vogel te willen aanpassen aan hen...
ginie xxx
ps dankje voor de welkomstwoordjes iedereen 🙂
Wauw, prachtig hoe je dit schrijft, diepe bewondering ook!
Hoop hier zoveel te leren dat ik onze Chica ook gelukkig kan houden.
De onze was ook al gewiekt toen ze kwam, maar in ons geval houden we dat wel zo, ze kan nu mee naar buiten en los zitten op de camping.
Ik zie mensen wel die hun vogel buiten laten vliegen, maar hier bij ons op de vlakte zijn al onze kippen uit de tuin geplukt door roofvogels, soms gewoon waar we bij stonden, echt gruwelijk om mee te maken, ze zijn echt niet gelijk dood he
Daarom durven we het losvliegen gewoon niet aan.
Ducorps is sowieso geen match voor buizerd ed denk ik.
Vind het wel heel knap dat er mensen zijn die dat wel durven, hun vogels hebben een enorme verrijking!
In ons geval moeten we dat anders oplossen, door haar veel leuke dingen te laten meemaken en misschien 1 of 2 maatjes erbij?