Werkt je wachtwoord niet meer? Druk dan op wachtwoord vergeten.
Ervaar je technische problemen? help@papegaaienforum.nl
Het is weer die tijd van het jaar, weet je wel? Buiten zingen de vogels nog voor het krieken van de dag en word er flink gevochten voor de nestkastjes (hoeveel ik er ook hang, het schijnt nooit genoeg) en voor de beste plaatsjes in de beukenhaag. Binnen in de woonkamer annex jungle speelruimte, tieren de hormonen echter ook welig. Papegaaien zingen dan wel geen liedjes, je zal het wel geweten hebben dat er oestrogeen en testosteron in de lucht hangt! Kato, mijn Timneh grijsje en twaalfjarige nuffige dame, hoopt eindelijk op een ei tussen haar en mij, en hoe vaak ik ook geduldig probeer uit te leggen dat die kans wel heel miniem is, wil ze van geen ophouden weten. Ze probeert me te verleiden, geeft eten op zodra ik nog maar in haar buurt kom en ze is druk bezig een gat in de meidenkast te knagen om, naar wat ik vermoed, een nest te maken tussen de havermout en de theezakjes die daar gestald zijn :). Die kast is van haar, punt uit. Kato is niet te vermurwen, hoeveel takken ik ook rondhang in de woonkamer en in haar super de luxe grote kooi, ze bekijkt ze met duidelijk misnoegen, haalt haar ivoorkleurig bekkie ervoor op en vliegt naar hààr kast om verder te knagen en te 'renoveren'. In het begin probeerden we haar af te leiden, haar naar een andere plek te brengen, haar gedachten te verzetten met lekkernijtjes zoals papayablokjes, maar ze liet het allemaal stoïcijns langs haar heen glijden. Als de papayablokjes op waren vloog ze gewoon weer naar de - en volgens haar dus hààr kast, iets waar we ons uiteindelijk bij neerlegden met een zucht - meidenkast om verder te werken aan wat ze bezig was te doen. Nu noemen we de meidenkast dus gewoon hààr kast, Katootjes kast. ze heeft de onderkant al netjes van alle randjes ontdaan, de knopjes zijn slechts nog kleine bultjes en de deur heeft nu een gat waar ze bijna door kan... en als ze er doorheen is (ik vermoed dat dit nog slechts een kwestie van enkele dagen knagen is) zal ik gelaten de müesli, de thee en de oploskoffie maar verhuizen naar een andere plek. Ik heb geen idee wat ze vanbinnen in de kast zal aanrichten, maar ach, het is hààr kast, ze doet maar, al vreet ze alle planken tot snippers. Ze is twaalf en dus nog een heel eind van haar 'oude dag' verwijderd, en ik hoop stilletjes dat ze nog wat jaren zoet is met haar kast, voor ze beslist dat mijn mooie maar oh zo vintage Zweedse kast ook van haar is :p0:.
Maar haar hormonen, waarvan ik verleden jaar nog trots dacht dat het allemaal best wel meeviel, slaan op hol deze maand. Niet alleen de kast word grondig aangepakt, ze heeft onlangs besloten dat enkel zij en ik in de woonkamer horen te leven, knus bij elkaar met de meidenkast als nest. Mijn man, mijn dochters en ieder ander die het waagt langs de meidenkast te passeren bespringt ze, net als ze haar voorbij zijn en ze land bovenop hun hoofd. Nee, bijten doet ze niet, maar ze doet iedereen schrikken en ze haalt je net gestijlde haar grondig overhoop, om dan terug te vliegen naar haar kast en je met die onverschrokken blik aan te staren. Vandaag maakte ze het echt te bont vond ik, nadat ze Hannah - mijn dochter van 23 - al twee keer in de haren was gevlogen. Ik liet haar opstappen (met strenge stem, en op mijn tanden bijtend om ernstig genoeg te kijken) en bracht haar naar haar kooi. Ze vloog van mijn hand, probeerde zich te verstoppen in haar nis boven de koelkast (dat is haar uitkijktoren), maar ik liet me niet vermurwen, kroop op een stoel en liet haar opnieuw opstappen. Dit keer bleef ze zitten en ging mokkend, of zo leek het toch, haar kooi binnen.
Ach Kato... ik ben de enige die haar kan aanraken en naar wie ze luistert. Toen ik haar ging halen en met haar op schoot in de auto zat, troostte ik haar door de tralies van haar reiskooitje heen. Ik beloofde haar dat ik goed voor haar ging zorgen en op dat ogenblik al kroop ze dicht tegen mijn vingers aan en bleef er bibberend zitten terwijl ze smachtend en onzeker naar me opkeek. Het moet zo vreselijk zijn voor een grijsje, een vogel die zich bindt aan die ene partner voor het leven, om afgestaan te worden en niet te weten noch te begrijpen wat er haar overkomt... Ze hechtte zich meteen aan me en meer dan dat, ze besloot dat ik haar partner was. Ik probeerde te voorkomen dat ze paargedrag ging vertonen naar me, maar Katootje is een papegaai met een onwrikbare wil en als ze iets heeft beslist, dan helpt er geen lievemoederen meer aan! Haar partner zou ik zijn, dit werd een gedwongen huwelijk waarin ik niets had in te brengen en zo geschiedde het...van mij aanvaard ze alles en als ik haar een standje geef, is ze echt, op haar papegaais dan wel, verdrietig.
Na een half uurtje ging ik naar haar toe, en deed haar kooi weer open. Ze kwam lief naar me toe, stapte op mijn hand en gaf meteen eten op, haar manier om vergiffenis te vragen gemixt met verliefdheid en de zo ontembare zin om een eitje met mij groot te brengen :). Ik glimlachte, en opnieuw, voor de miljoenste keer, stal ze mijn hart. Die kleine Timneh met haar grijs, bijna onbeduidend lijfje maar met een oh zo grote uitstraling en persoonlijkheid, ik vind haar zo'n moedige, grootse meid. 'Eet die kast maar op, meid' denk ik stiekem, 'maak er maar een kunstwerk van'. Want dat koppige kleine gaaitje, heeft haar kast verdiend. Dubbel en dik 😉
En binnen een maand of zo, mag iedereen weer gewoon binnen :p0:
Mooi stukje!
Hoe lang duurt die hormonale periode meestal?
Ik denk altijd maar zo, ik ben iedere maand ook een week niet te genieten, doen die vogels dat toch netjes 1 x per jaar alles achter elkaar:p0:
Heb op de faceboekpagina van Harley the Cockatoo trouwens een mooi stukje gelezen over hormonale vogels en de gigantische wonden die mensen dan kunnen oplopen:shock:
Dat kan van enkele weken tot enkele maanden gaan, naargelang de papegaai / kaketoe soort en de sterkte van de hormonen waar onze gaaitjes mee geconfronteerd worden. Meestal, na tien a twaalf jaar kalmeren de hormonen wat en worden de periodes minder intens en lang... bij Katootje echter, hebben we dit jaar wel een heel sterke hormonale periode en zij is nu 12.
Ik vrees zelfs dat ik de kast tijdelijk zal moeten verwijderen, ze is er zo territoriaal mee, ik denk dat dit haar broedse periode heel erg stimuleert. Als dat het geval is, gaat de kast er even uit tot ze weer wat 'afgekoeld' is. Het is me opgevallen dat ze enkel mensen bespringt als ze voorbij 'haar' kast lopen. Ik vermoed dat ze de kast als één groot broedblok begint te zien, en hierdoor sterker hormonaal reageert dan afgelopen jaren.
Gelukkig bijt Katootje niet, maar idd, er zijn papegaaien die flink kunnen uithalen als ze hormonaal zijn. Ik denk dat veel mensen de tekenen niet goed inschatten en hun lichaamstaal niet lezen en/of respecteren. Een gaai kan, zeker als hij kan vliegen, naar je hoofd vliegen en je flink bijten in je gezicht. Meestal zijn er hiervoor al wat tekenen aan de wand die wij niet oppikken, een vogel zal niet zomaar van de ene minuut op de andere een psychopaat worden. Maar wat zijn die tekenen hé? Dat is zo moeilijk te zeggen omdat het kan verschillen van individu tot individu. De staart openspreiden, kuif opzetten, wilder worden, gaan schreeuwen, vleugels spreiden en flapperen, rondstappen als op een catwalk... dat zijn de duidelijke tekenen, maar vaak zijn er ook veel subtielere zoals niet meer willen opstappen of afstappen, dingen eten die ze anders niet hebben moeten of juist omgekeerd, ogen die je 'anders' aankijken (bvb meer staren naar je)...
Als een vogel agressiever word, knip ik de slagpennen, zodat ze in elk geval niet naar iemand toe kunnen vliegen. Sommige vogels moet je soms tijdelijk in hun kooi laten of tracht ik koeler en donkerder te zetten voor een paar dagen en qua voeding ga ik minder variëren en 'armere' voeding geven of de hoeveelheid verminderen. Gelukkig zijn de echt agressieve vogels wel in de minderheid. Meestal zijn het dieren die toch ergens een trauma hebben opgelopen, niet zo goed gesocialiseerd zijn... de vogels die al bij anderen problemen gaven en juist daarom van de ene naar de andere is verhuisd. Of vogels die je als hun sexuele partner zien ipv als hun 'mens', vogels dus die uitgebroed zijn in een incubator en verkeerd zijn ingeprent.
Ik heb al zolang papegaaien en ben nog nooit vreselijk gebeten. Een keer een vinger die bloed, ja, maar enkel door vogels die bang, gestrest of geterroriseerd zijn. Ik denk dat je de griezelverhalen serieus moet relativeren, ze zijn er om je onnodig bang te maken.