diversiteit

Papegaaien boeien me mateloos. De diversiteit aan kleuren zijn schier eindeloos, maar het is vooral hun persoonlijkheid dat me helemaal heeft om gekocht, hun mogelijkheid om met ons als mensen een band te smeden, hun intelligentie, hun manier om uitdrukking te geven aan wie ze zijn en wat ze voelen en ervaren... ach, ik zou er uren over kunnen schrijven! Deze prachtige dieren verdienen het beste van ons, onze vriendschap, bescherming en aandacht, elke dag opnieuw. Je kan hun kooi nog zo vol stoppen met enrichment speeltjes, de echte enrichment moet komen van de band tussen mens en dier, dier en mens. Niet alleen door hen uit hun kooi te halen x aantal uren per dag, maar vooral door quality time met hen door te brengen. Kijk, ikzelf ben geen kunstjesmens, ik heb niet zo'n ding met dieren leren ringetjes stapelen of plastieken muntjes in een spaarvarken te zien droppen. Het is niet dat ik anti ben, zeker niet. Ik kan me voorstellen, als je als mens hierin kunt opgaan, jouw papegaai evenzeer gelukkig is met de aandacht en de uitdaging die hij krijgt om al dat soort dingen te leren onder de knie te krijgen. Maar ik ben eerder, dat ligt nu eenmaal in mijn aard, iemand die dolgraag observeert, het liefst het 'natuurlijke' gedrag van papegaaien, hun sociaal gedrag. Bovendien kan ik bijzonder genieten van de interactie tussen de kromsnavels en mijzelf, de communicatie die tussen twee species ontstaat, het spontane dat groeit tussen ons beide. Ik kan zo blij zijn als ik hen weet te begrijpen, hun grenzen weet te respecteren en hen kan prikkelen tot interactie. Het samenleven en de dagdagelijkse dingen beleven, daar ligt voor mij het grootste plezier.
Om van de gewone, dagelijkse dingen te praten, ik heb vandaag zo'n gezellig uurtje met ze gehad tijdens het voederen. Als ik de eetbakjes kom ophalen ontstaat er altijd een soort van opgewonden sfeer, alle gaaitjes kijken reikhalzend uit naar wat er komen zal, de voedertijden zijn voor hen altijd weer hoogtepunten. Frodo komt dan vrolijk brabbelend en kwetterend aan gehuppeld (mijn lori kan helaas nog niet vliegen), klimt de zetel op (ik zit in de zetel, met rondom mij alle zaden, noten, fruitstukjes, groenten enz uitgestald op de salontafel (het heeft iets weg van zo'n kookprogramma op tv, weet je wel ;)) in schaaltjes en potjes en alle gaaien komen rondom mij, op de rugleuning, armleuning, op de vrije hoekjes van de tafel, op mijn hoofd en schouders...overal waar een plaatsje te vinden is. Vol verwachting kijken ze hoe ik hun eetpotjes vul en ingrediënten meng. Ik heb roestvrij inox eetpotjes en hoewel ze allemaal heel erg op elkaar lijken, weet ik feilloos welke bij wie horen en zo volg ik een bepaalde volgorde. Het is een dagelijks ritueel, drie keer per dag. 's morgens zaden en pellets (dat duurt niet zo lang), 's middags fruit en groenten met pasta of rijst en 's avonds nog een klein beetje zaden, noten en eivoer gemengd met rozijntjes, papayablokjes en dergelijke meer. Ik heb ook enkele voederschaaltjes op verschillende plekken in de woonkamer waar wat gezonde lekkernijtjes in liggen, als tussendoortje. In een grote wilgenstam heb ik gaten geboord en daar stop ik zonnepitjes en cedernootjes in, die ze dan lekker kunnen proberen los te wrikken als extra stimulans om te fourageren. Hun middagmaal vinden ze allemaal verreweg het topmoment van de dag, want wie weet wat ze dan allemaal krijgen. Ik varieer vooral met groenten en fruit die seizoensgebonden te verkrijgen zijn, en wissel rauwe groentjes af met gestoomde. In de zomer, als het lekker warm is, zet ik ook een schaal met water in hun gezamenlijke voederplek, en ik laat er druifjes, stukjes appel, broccoli, erwtjes enz in rond drijven; héérlijk vinden ze dat om te vissen en tegelijkertijd te spetteren!
Washi landt heel bescheiden op de rugleuning. Katoo op de hoek van de salontafel, dicht in de buurt van de schaal met pasta :), haar status zorgt ervoor dat ze altijd kan 'voorproeven'. Kobe (onze spitfire meyer papegaai) komt op mijn hoofd zitten. Frodo klimt op me, naast me, over me als een echte acrobaat die niet stil kan zitten en niet weet waar hij het eerst zijn bekkie wil in stoppen! Elliot blijft wat op de achterhoede, op de verste armleuning hangen. Hij zou wel willen van alles een hapje nemen, maar durft net niet genoeg de drukte rond de bedeling te trotseren, dus danst hij van ongeduld met af en toe een zwierige pirouette erbij :). Valentijntje, het zonparkietje, hangt bengelend aan mijn arm en laat haar luide snerpende commentaar horen. Er moet iemand mondeling verslag uitbrengen, toch? De grasparkietjes wandelen rond mijn voeten, hier en daar iets oppikkend dat op de grond is gevallen. De poes komt naast me liggen, niet bepaald geïnteresseerd in het eten, maar de gezelligheid vindt ze heel fijn en het kan haar niet eens schelen dat Frodo haar beklimt en probeert haar neus uit te likken met zijn borsteltongetje. De honden liggen her en der verspreid, soms even opkijkend, want wie weet krijgen ze ook wel een beetje pasta of stukje appel. Zodra Frodo zijn nectar papje klaar is begint hij luid te tieren (Washi doet voor de gezelligheid mee, uiteraard :p) en danst hij op en neer op de poes die er helemaal stoïcijns onder blijft. Ooit, jaren geleden, was ze een gedreven muizenvanger, maar nu is ze bijna twintig en op pensioen (althans dat heeft ze zelf besloten), maar ze heeft nooit vogels bejaagd, ook niet in de tuin. En wat haar betreft mogen de muizen nu zelfs lekker in de zetel mee zitten kijken, ze raakt ze met geen poot meer aan. Voor deze kat mag het wiskas zijn :p0: !
De vliegende gaaien, zodra ze zien dat ik aan het verdelen van de eetbakjes zal beginnen, vliegen naar hun hok, ongeduldig wachtend bij de beugel waar hun bakje in past. De anderen liften mee op mijn arm of hoofd.
En dan, als de eerste stille minuten voorbij zijn en iedereen in zijn bakje heeft rond geneusd begint de stoelendans, of liever gezegd, de kooiendans ;). Iedereen wil natuurlijk weten wat de ander in zijn bakkie heeft zitten, en uiteraard is er de vaste overtuiging dat in die andere kooi veel lekkere dingen te vinden zijn... Elliot gaat in Kato haar kooi kijken, Kato in die van Eliot. Kobe gaat rondneuzen in de bak van Valentina, die prompt gaat kijken wat er te vinden valt in Kobe haar eetbakje. Washi steelt dan weer bij Frodo en Frodo hupt naar de gezamenlijke voederplek om daar alle lekkers te gaan weg stelen, nu de anderen nog zo druk bezig zijn! Hilarisch is dit, en ik kan zo genieten van die rondgang, waarbij iedereen wat van iedereen pikt en uiteindelijk allemaal hebben gegeten wat ze moesten eten :). Als dat geen fourageren is, dan weet ik het niet meer! Frodo eet geen zaadjes en niemand anders lust zijn loripap, dus hij krijgt ook niets tekort. En zo kan ik heerlijk genieten van het uitzicht, hun vrolijke schatten zoektocht, het gekibbel als twee gaaien besluiten dat die ene eetbak enkel en alleen van hen is. Een uur lang kan ik vanuit mijn stil hoekje gadeslaan, en vervelen doe ik me nooit. Daarna zie je hoe ze beginnen geeuwen, zich poetsen, en ieder zoekt een gezellig plekje uit, poffen hun veren op en starten aan een welverdiende siesta. Alleen Washi, die eet het langst door, zij heeft nu alle eetbakken voor zich alleen en doet nog een extra ronde, voor ze, net als alle andere gaaitjes, op haar favoriete soezelplekje gaat zitten en als een wit wolkje in slaap valt met een dik gevuld buikje...
precies op tijd om zelf ook, met de glimlach nog op mijn gezicht, in slaap te vallen 🙂