Leki en Nijntje.

Vorige week kwam mijn jongste zoon met zijn DVD van Nijntje af om hem af te spelen. De witkuif zat op mijn arm toen ik de DVD-speler aan het instellen was.
Ik had tot dan nog niet gemerkt dat ze ook maar heel even naar TV keek, tot op het moment dat Nijntje begon. Direct kopje wat weggedraaid van de TV om het met één oog goed te kunnen bekijken.
Ik dacht dat haar aandacht wel snel zou verslappen, maar na 3 afleveringen stond ik nog voor TV. Ik had haar toen op de speelboom gezet en daar heeft ze nog een half uur verder gekeken. De zoon gaf er sneller de brui aan. 🙂

Gisteren kwam hij weer met dezelfde DVD aandraven en ik was ook wel benieuwd naar de reactie van Leki.
En jawel hoor, meteen een uiting van herkenning, de pluimpjes rond de bek helemaal naar voren en ze was weer stil voor meer dan een half uur.

Vandaag de DVD weer eens opgezet en na één aflevering samen gezien te hebben, zette ik haar op de boom om verder te kunnen werken aan wat ik bezig was. Ze vloog naar me toe en begon wat vervelend te doen. Samen in de zetel gaan zitten voor TV en ze was meteen terug rustig.
Ik ga eens testen of haar voorkeur enkel naar Nijntje gaat of dat ze ook aandacht heeft voor de andere peuter-DVD's.

Gelukkig is ze geen grijze roodstaart of andere goede prater of ik liep het risico om heel de dag naar de begintune van Nijntje te moeten luisteren want die hadden dat wellicht al opgepikt.