Van praatjesmaker naar aanslepende verzuchting

En zoals beloofd in een eerdere berichtje vandaag, een verslag (en het hele verhaal) van Nestor's ingreep onder volledige narcose:

Na een kap rond de nek, consult en onderzoek met een gedragspsychologe (aan huis in Nestor's dagdagelijkse leefomgeving), antibioticum, anti-depressiva, wijziging van dagdagelijkse voeding, de meest drastische maatregel die je je maar kan bedenken:

Voorbije namiddag werden bij Nestor (3.5j) al zijn vleugelpennen van de linkervleugel getrokken. Weliswaar op de bloedpen na. Wel enkel en alleen aan de linkervleugel, de rechtervleugel is in perfecte staat.
Waarom onder volledige narcose? Je kan je wel voorstellen dat dit verschrikkelijk veel pijn doet, en een vogel is over het algemeen heel pijngevoelig. Hij is dmv beademing onder narcose gebracht, voor ongeveer 25 minuten.

Toen ik 3.5j geleden Nestor in huis haalde had ik totaal geen ervaring met probleemsituaties. Een dierenarts** (zie onderaan dit bericht) die beweerde een vogelspecialist te zijn, maar achteraf gezien een praatjesmaker bleek te zijn, had Nestor aan zijn linkervleugel verkeerd gekortwiekt. Teveel pennen weggeknipt, bewust! En achteraf gezien nog op foute wijze ook.
Nadien groeiden niet alle pennen synchroon terug, aldus was er tussen de pennen onderling totaal geen ondersteunende structuur meer in de linker vleugel. Gezien Nestor een nogal vrij actieve vogel is (klimmen, aan hangende koorden slingeren, ...) had het speels gedrag tot gevolg dat pennen in de linker vleugel wel eens onder druk kwamen te staan. Omdat de ondersteuning van een volledige/natuurlijke vleugelstructuur ontbrak gebeurde het wel eens dat een pen brak. Logischerwijs bracht dit in de linker vleugel iritatie met zich mee (jeuk, enz). Dus werd de geplooide of gebroken pen in kwestie steeds afgeknabbeld (soms tot bloedens toe), wat de iritatie alleen maar erger maakte en het resterende deel van de pen in kwestie enkel kwetsbaarder en zwakker maakte. En zo kwam hij met zijn linkervleugel tot op vandaag in een vicieuze cirkel terecht.

Over totaal geen degelijk functionerende linker vleugel meer beschikken had tot gevolg dat Nestor bij evenwichtsverlies recht naar beneden zou viel. Zo manifesteerde zich enkele maanden later een situatie waar hij recht op het borstbeen viel, met een wonde van 1.5 cm breed tot gevolg. Onmiddelijk lichtelijk in paniek naar de dierenarts van wacht, waar besloten werd een operatieve ingreep onder volledige narcose te verrichten.
De geneesheer in kwestie gaf ook meteen -op eigen initatief- te kennen dat hij geen vogelspecialist was maar alles in het werk zou stellen om de situatie te verhelpen. Alvorens de in deze risicovolle ingreep aan te vatten consulteerde de geneesheer enkele van zijn collega's en veel medische lectuur die hij ter hande had.
Een ingreep en herstel ruim 24 uren uitstellen -om de dag nadien een vogelspecialist te raadplegen- was geenszins aan de orde! Dusja... gelukkig verliep de ingreep en het herstel van de wonde goed.
Weliswaar was het probleem aan de vleugelpennen van de linker vleugel daar nog niet mee verholpen, in tegendeel.

Ondertussen zijn we ruim anderhalf jaar verder en we zitten nog steeds in de vicieuze cirkel, ondanks alles van mogelijke oplossingen toe te passen. Bij meerdere vogelspecialisten op consult gegaan, om uiteindelijk terecht te komen in Merelbeke. Maar ook daar wist men op de duur geen raad meer, waar ik enigzins begrip voor kon opbrengen.

Uiteindelijk vatte ik mijn zoektocht naar een oplossing verder aan via sociale media. Ik denk zelfs dat ik in de haast hier ook eens een situatieschets gepost heb (ik spreek minstens over een jaar geleden), maar waarschijnlijk niet verder heb opgevolgd. Na een lange zoektocht werd ik op Facebook door een arts uit een dierenkliniek in Amsterdam doorverwezen naar mijn huidige dierenarts/vogelspecialist dokter Johan Van Der Cruyssen (Oosterzele, Gent) die gespecialiseerd is in het behandelen van papegaaien en werd opnieuw een poging tot oplossing gewaagd met een kraag, maar dan wel met een model dat speciaal ontworpen is voor papegaaien (standaard model voor een congolese grijze roodstaart). Op het eerste zicht had deze kap succes, tot Nestor een oplossing gevonden had om uiteindelijk toch weer verder aan de pennen van zijn linker vleugel te kunnen bijten, trekken, knabbelen, ... (het is een verdomd intelligent ventje...).
Dan maar in combinatie met antidepressiva, wat dermate invloed had op zijn motoriek dat zijn evenwicht verliezen en vallen een veel voorkomend fenomeen werd. Het afbreken van de behandeling met antidepressiva (weliswaar in samenspraak met m'n dierenarts) lag dus voor de hand. En terug op zoek naar informatie en suggesties bij mensen evenwel met kennis van zake, met het voorleggen van beeldmateriaal, en zelfs Nestor mee ter plaatse brengen... enz

Tot mij enkele dagen geleden gesuggereerd werd om alle pennen van de linker vleugel volledig te laten trekken, zodoende dat alle pennen terzelfdertijd zouden teruggroeien, de vleugelstructuur zich synchroon over de gehele linker vleugel zou kunnen herstellen en aldus automatisch de iritatie zou weggenomen worden.

Nestor onderging deze operatieve ingreep voorbije namiddag. Enkele uren later was ik heel blij hem volgens gewoonte te zien eten, drinken, horen babbelen en fluiten. De narcose had dus geen sporen nagelaten en hij leek evenmin in bijzondere pijn. Weliswaar was hij wel iets rustiger dan gewoonlijk, maar niet in het bijzonder assertiever noch agressiever. Zowaar vrijwel gewoon gewoontjes... 🙂

Nu is het dus afwachten tot alle pennen terug gegroeid zijn. Wij schatten een termijn van zes tot acht weken (weliswaar met een kap, maar dan op maat van een amazone)...

Raar maar waar, aan alle overige pluimen of veren van de linker vleugen, pennen en veren aan de rechtervleugel, kleine veren over heel het lichaam, witte donspluimpjes, pluimen rond nek en hals, op de buik of de staart, werd niet door Nestor geraakt. Die liet hij allemaal mooi staan. Dus over het algemeen over of het hele lichaam plukken was niet aan de orde. Enkel en alleen de pennen van de linker vleugel. Het is dus helemaal niet zo dat Nestor hier al ruim een jaar met een kale linker vleugel zit. Voor een leek (iemand die niet dagdagelijks met een papegaai in aanraking komt) was het zelfs niet of amper zichtbaar.

Ongetwijfeld een uitzonderlijke situatie of zoals we hier in het Vlaamse in de mond nemen: "een speciaal geval"

Groeten met toch wel een hele diepe zucht,
Gobelin

NB. ** De oorzaak van deze situatie is zonder enige twijfel de fout van een dierenarts (omstreke Gent centrum). Aangezien we hier over een termijn van ruim twee jaar spreken, is het moeilijk tot zelfs vrijwel onmogelijk om nu nog weerwoord te kunnen vragen aan de dierenarts die de fout maakte. Zonder weerwoord kunnen geen naam en referenties gepubliceerd worden. Consulteer je een dierenarts omstreke Gent centrum en wens je toch graag de gegevens te ontvangen staat het je vrij mij dmv een privé-bericht contacteren.