15-01-2012

Hallo!

Ook ik heb besloten om de avonturen en vooruitgangen van mij en mijn gevederde vriendje maar eens bij te houden...
Ceilingbird is een agapornis van zo'n 15 weekjes, en mijn eerste vogel, en ik heb hem sinds 20 december.

In het begin was het nog even aftasten en uitproberen, want ik ben natuurlijk een onervaren vogel-eigenaresse.
Ik heb dagen op het forum gezeten om alles door te lezen, alle tips uit te proberen en om te kijken van hoe en wat. Want Ceilingbird voldeed/voldoet absoluut niet aan de algemene omschrijving van een aga. Ik las overal dat ze heel luidruchtig, speels, sloperig en nieuwsgierig zijn, maar hij is toch wel een ietwat timide vogeltje. Ik ben me er van bewust dat ook vogels elk een eigen karakter hebben. 🙂

Ik ben veel met hem bezig geweest, want Ceilingbird was niets gewend. Hij komt bij een kweker vandaan die ze in een binnenvoliere hield, zonder enige speeltjes, zonder gevarieerde voeding (enkel zaad en eivoer), en hij werd met een vlindernetje uit de voliere ''geplukt''. Je kan je wel voorstellen dat er bij mij een wereld voor hem openging.
Hij zat ineens zonder soortgenoten, bij een eng mens, met allemaal gekleurde en glimmende gekke dingen in de kooi. En dat eten wat k hem gaf, bah! Daar wilde hij niets van weten. En van mij wilde hij ook niets weten.

Ik zit momenteel veel thuis, dus heb nagenoeg alle tijd voor hem. Altijd als ik thuis ben dan staat de kooi open, en dan is hij vrij om te gaan en staan waar ik wil, tot op zekere hoogte. Gelukkig luistert hij goed naar ''EH EH!'' en ''Nee''... Hij kon op ontdekkingstocht door het grootste deel van de kamer, en leerde de weg terug naar zijn kooi ook goed kennen.
Wel was het duidelijk dat hij niet zo heel veel van mij moest hebben, hij tolereerde me, maar mijn handen waren toch wel heel eng.

Buiten de kooi heeft hij op een of andere manier het opstappen vrij snel geleerd... Vraag me niet hoe ik het heb gedaan, het gebeurde gewoon. Binnen de kooi was het nog vaak drama als ik hem met mijn handen benaderde. Dan begon hij angstkreetjes uit te slaan, angstig door de kooi te fladderen en trachtte hij te ontsnappen. Ik heb toen een redelijke tijd de ''soft-approach'' geprobeerd, waarbij ik een paar keer per dag mijn hand in de kooi hield, om zijn reactie te peilen. Soms met wat lekkers, maar daar maalde hij niet naar. Dus toen heb ik besloten dat het allemaal wel goed zou komen, ik hem niet zou pushen en als hij op eigen initiatief uit de kooi kwam, ik hem dan wel op kon laten stappen en met hem kon oefenen.
Dit ging best goed! Het opstappen ging 9/10 keer goed... En ik vergrootte de ''opstapafstand'', nu kan ik bijna een meter afstand houden, en nadat héél duidelijk heb gemaakt dat ik wil dat hij opstapt, dan komt hij ook daadwerkelijk naar mij toe en stapt hij op.

Voorheen rende/klom/fladderde hij dan met een noodgang richting mijn nek, naar de safe haven van mijn dikke bos haar. Hier kon hij ook wel van genieten, hij zat regelmatig luid knarsend in mijn nek 🙂 En ik ben heel blij met de vooruitgang die we tot dat punt hebben gemaakt.

Wat groenten en fruit betrof heb ik hier op het forum om raad gevraagd. Ik kreeg de tip verschillende dingen aan te bieden, om die super fijn te snijden en met wat zaadjes te besprenkelen. Dit werkte inderdaad, hij nam er telkens een klein beetje van, maar elk beetje is toch weer iets!

Van de speeltjes in zijn kooi moest hij niets hebben, hij ging af en toe eens heel zachtjes met zijn snavel langs het touw, of langs de buffelhuiddingetjes, maar echt bijten, mee spelen, of onderzoeken dat deed hij niet. Het waren natuurlijk ook wel veel prikkels en veranderingen in de afgelopen paar weken, dus so be it.
Zijn badje gebruikte hij alleen om uit te drinken, en verder is hij regelmatig goed aan het poetsen. Goed, maar niet obsessief. Gelukkig.

Een week of twee geleden heb ik een hele mooie kooi voor hem en zijn toekomstige maatje gekocht, en die wordt overdag gebruikt als speelpaleisje. Het betreft de papegaaienkooi Helios, en die heeft een mooie ruimte voor zo'n vogeltje 🙂
Als ik aanwezig (en wakker) ben dan staan beide kooien open, en kan hij naar zijn nieuwe kooi gaan om te spelen. Zodra ik weg ga, of zodra het bedtijd is gaat meneer weer in zijn oude kooi en dit vindt hij allemaal prima.
Ik zet hem nu nog niet volledig over naar de nieuwe kooi, omdat ik bang ben dat hij dan tegen de tijd dat ik een maatje voor hem heb gevonden territoriaal gedrag zal gaan vertonen.
In deze kooi heb ik wilgentakken, verschillende speeltjes, een betonnenschuurstok, een grote schommel (die hij helemaal niet leuk vindt, de kleine schommel in zijn kleinere kooi is véél leuker ;)), de gewone zitstokken, een badje, en de rvs voer- en waterbakjes....

Vorige week stond de speelpaleiskooi naast me, en werd er ineens op mijn laptop gesputterd. Ceilingbird stond op zijn kop in het vrij diepe waterbakje, druk kwetterend en fladderend. Hij was helemaal blij met zichzelf en dat liet hij goed merken. Wat was het leuk om hem zo in zijn nopjes te zien!

Afgelopen weekend moest ik echter een heel weekend weg, hier voelde ik me vrij lullig over, maar dit weekend stond al ver voor Ceilingbird in beeld was geplanned, en ik had een vertrouwd oppas-adres geregeld... Met een schuldgevoel van hier tot Tokio en weer om bracht ik hem naar mijn moeder. Een dierenvriend tot en met, maar tevens de eigenaresse van 4 katten en 2 honden. Oeps.
Nou ja, het moest maar. Ik werd het hele weekend goed op de hoogte gehouden van de gekke capriolen die hij uithaalde, en het was duidelijk dat ik meer beren op de weg had gezien dan er daadwerkelijk waren.
Toen ik afgelopen zondag bij mijn moeder aankwam, werd ik vrolijk begroet door mijn vriendje, hij had zich het hele weekend prima vermaakt en kon volgens mijn zusje wel naar het circus 😉
Hij mocht elke dag een paar uur los, en dan werden de andere dieren naar de andere delen van het huis verbannen. Wat was ik ineens blij met de deuren van de woonkamer! De katten vonden hem natuurlijk erg interessant, evenals de honden, maar de honden waren iets subtieler... Ceilingbird vond hen minstens zo interessant, want hij heeft door de tralies van de kooi snavel-aan neus met de honden en de katten gestaan, en wilde toen heel graag de kooi uit, om de harige beesten op 4 poten aan een grondigere inspectie te onderwerpen.
Ceilingbird stapte sinds zondag ook in de kooi rustig op mijn hand, waar ik erg trots en blij van werd!
Hij heeft bij mn mams een stukje appel gehad, die niet geminimaliseerd was, en ook dit vond hij erg lekker. Yay! Nog meer resultaat!

Gisteren zijn we weer naar huis gegaan, omdat ik zondag echt té moe was om nog verder te reizen (het was een erg lang weekend), en toen hebben we hier alles weer in orde gemaakt.
Tot mijn grote verbazing zag ik Ceilingbird gisteren aan een belletje rinkelen, en de touwtjes uit elkaar halen van een van zijn speeltjes. Het lijkt er op dat de overdaad aan prikkels, waar ik eerst allemaal beren in zag, toch heel goed voor hem zijn geweest! Hij laat steeds meer van zijn prachtige karakter zien, ontdekt steeds meer, en gaat mijn aandacht volgens mij ook steeds meer waarderen.
Tijdens het typen van dit ontzettend lange stuk zat hij rustig in mijn nek te knarsen en te genieten. Vind het erg fijn dat het zo goed gaat, want we hebben meer voor elkaar gekregen dan ik in deze korte tijd dacht te komen.
We zijn er nog lang niet, maar ik geniet nu al zo veel van het beestje! Om eerlijk te zijn had ik nooit gedacht dat het hebben van een vogel zo divers en leuk kon zijn!

En bij deze wil ik jullie ook allemaal even bedanken voor de informatie, raad en tips... Want eerlijk is eerlijk, zonder jullie waren wij niet zo ver gekomen 🙂