verdrietig

Jonge, wat een probleem zet je hier even neer. Lastig om je daarin te adviseren.
Kun je niet aan je moeder voorstellen om het grijsje mee te nemen naar jouw huis? Misschien na een logeer partijtje niet terug brengen?
Maar ik zou niet weten wat je er verder aan kunt doen, als je moeder zelf het probleem niet ziet.

Ja ik zou idd ook voorstellen of je 'm niet mag overnemen als ze dat geschreeuw toch zo irritant vindt. Ik zou er gewoon alles op zetten...
Dit kan toch ook niet?

Misschien is je moeder wel blij als je het zou vragen.
Zelf denkt ze daar mischien niet eens aan, dat dat ook een oplossing kan zijn.
Ik hoop voor de vogel, dat je het voor elkaar krijgt.
Ik kreeg ook tranen in me ogen toen ik dit las.
En ik hoop ook voor de hond, dat daar een oplossing voor komt.
Ik wens je heel veel sterkte,laat je ons wat weten of het gelukt is ? gr van Ziyal

Beste mensen,

Wat fijn om nu al reakties te krijgen, hartelijk dank daarvoor! Het zit me zo hoog en vanavond ging ik zo wat rondneuzen op internet en kreeg de behoefte dit te delen met mensen met ervaring met papegaaien. Ik heb verder geen mensen in mijn omgeving met een papegaai of de benodigde kennis ervan.

Zelf ben ik een echte dierenliefhebber. Wij hebben 3 honden en ik zet mij veel in voor diverse stichtingen voor dieren.

Het is idd een heel probleem en er ligt natuurlijk ook een hele geschiedenis en een verhaal betreft mijn moeder. En weet je, dat is ook zo moeilijk; ik zet me altijd in voor dieren en dan zie je deze situatie en dan weet je dat jouw eigen moeder dat veroorzaakt.
De hond is idd hetzelfde.. zo zielig. Als ik daar kom is ie zo blij en hij piept alles bij elkaar als ik wegga. Ook hij logeert dan vaker bij ons, ook al de papegaai er is en die hond komt dan iedere dag lekker in het bos en nog 3 keer per dag mee uit.. dat beest geniet zo. Ook daar heb ik zo'n verdriet van.
Hij heeft een bepaald medisch probleem ( ik durf niet te schrijven met teveel details ivm herkenning) en doordat zij in gebreke blijft door het niet geven van de juiste hygiene ( wassen, goed nadrogen, zalf, schone mand etc) heeft hij chronisch pijn en schudt hij de hele dag met zn koppie. En maar bekken: hou toch es op daarmee, viezerik. etc etc. Dan denk ik : Verdorie, behandel hem dan, zorg voor hem.
En ik kan zo nog regels volschrijven.

Op dit moment maak ik me erg zorgen om de papegaai. Hij is onlangs weer anderhalf week bij ons geweest en hij is nu een aantal weken (denk 5 weken) terug daar. Sindsdien is hij veranderd. Ik merk het gewoon aan hem. Hij is veel stiller, zit maar op dat zielige stokje, zit ook in elkaar. En geen mens die het opmerkt, alsof die er niet is. Ik vraag me af of hij misschien ziek is. Zou best kunnen door gebrek aan juiste voeding en gebrek aan zorg en liefde. Ik maak me zorgen dat hij misschien zo ineens dood onder in zn kooi ligt.

Ja, ik heb er vaker over gedacht om hem in huis te nemen. Wij zelf zouden nooit zomaar een papegaai kiezen, daar ben ik heel eerlijk in. Maar op hem ben ik wel gek, ik geniet zeker van zijn gezelligheid als hij er is en vond het ook altijd jammer als hij weer weg ging.
Ik weet ook zeker dat zij hem liever ook niet willen. Mn vader maakt nooit haast om hem op te halen en benoemt het ook vaker ( nou, dan moet ie maar bij jou blijven he en dat soort dingen) maar dan komt mn moeder weer van 'aahh neeeee hoor, je blijft bij mij he' Want zij kan zogenaamd zo goed voor dr beesten zorgen, tja.. De papegaai heeft gewoon een hekel aan dr, ze kan helemaal niks met hem en ik neem het hem niet kwalijk.
Ik weet ook dat als ik dat met mn broertje zou bespreken ( die is wel echt gek op hem) dat hij ook zou zeggen dat hij bij ons gelukkiger is. Zegt ie ook wel als hij op visite komt en de papegaai is bij ons 'nou, je kan wel zien dat hij het naar zn zin heeft'

Ik zou het dus ook wel willen, maar behalve het punt 'hoe kaart je zoiets aan' is er nog 1 ding en dat maakt het extra moeilijk: wij hebben sinds 2 maanden een nieuwe hond erbij en ik weet zeker dat als zij de kans krijgt ze de vogel pakt en dat vind ik een behoorlijk risico en ja, dat maakt het natuurlijk extra moeilijk.

En soms denk ik, ik zeg het gewoon, keihard, zoals het is, zonder lieve woordjes en zonder geheisa er om heen, gewoon keihard benoemen zoals het is. Maarja, dan heb je ruzie en verandert dat iets voor de beesten.. ?

Beste mensen,

Wat fijn om nu al reakties te krijgen, hartelijk dank daarvoor! Het zit me zo hoog en vanavond ging ik zo wat rondneuzen op internet en kreeg de behoefte dit te delen met mensen met ervaring met papegaaien. Ik heb verder geen mensen in mijn omgeving met een papegaai of de benodigde kennis ervan.

Zelf ben ik een echte dierenliefhebber. Wij hebben 3 honden en ik zet mij veel in voor diverse stichtingen voor dieren.

Het is idd een heel probleem en er ligt natuurlijk ook een hele geschiedenis en een verhaal betreft mijn moeder. En weet je, dat is ook zo moeilijk; ik zet me altijd in voor dieren en dan zie je deze situatie en dan weet je dat jouw eigen moeder dat veroorzaakt.
De hond is idd hetzelfde.. zo zielig. Als ik daar kom is ie zo blij en hij piept alles bij elkaar als ik wegga. Ook hij logeert dan vaker bij ons, ook al de papegaai er is en die hond komt dan iedere dag lekker in het bos en nog 3 keer per dag mee uit.. dat beest geniet zo. Ook daar heb ik zo'n verdriet van.
Hij heeft een bepaald medisch probleem ( ik durf niet te schrijven met teveel details ivm herkenning) en doordat zij in gebreke blijft door het niet geven van de juiste hygiene ( wassen, goed nadrogen, zalf, schone mand etc) heeft hij chronisch pijn en schudt hij de hele dag met zn koppie. En maar bekken: hou toch es op daarmee, viezerik. etc etc. Dan denk ik : Verdorie, behandel hem dan, zorg voor hem.
En ik kan zo nog regels volschrijven.

Op dit moment maak ik me erg zorgen om de papegaai. Hij is onlangs weer anderhalf week bij ons geweest en hij is nu een aantal weken (denk 5 weken) terug daar. Sindsdien is hij veranderd. Ik merk het gewoon aan hem. Hij is veel stiller, zit maar op dat zielige stokje, zit ook in elkaar. En geen mens die het opmerkt, alsof die er niet is. Ik vraag me af of hij misschien ziek is. Zou best kunnen door gebrek aan juiste voeding en gebrek aan zorg en liefde. Ik maak me zorgen dat hij misschien zo ineens dood onder in zn kooi ligt.

Ja, ik heb er vaker over gedacht om hem in huis te nemen. Wij zelf zouden nooit zomaar een papegaai kiezen, daar ben ik heel eerlijk in. Maar op hem ben ik wel gek, ik geniet zeker van zijn gezelligheid als hij er is en vond het ook altijd jammer als hij weer weg ging.
Ik weet ook zeker dat zij hem liever ook niet willen. Mn vader maakt nooit haast om hem op te halen en benoemt het ook vaker ( nou, dan moet ie maar bij jou blijven he en dat soort dingen) maar dan komt mn moeder weer van 'aahh neeeee hoor, je blijft bij mij he' Want zij kan zogenaamd zo goed voor dr beesten zorgen, tja.. De papegaai heeft gewoon een hekel aan dr, ze kan helemaal niks met hem en ik neem het hem niet kwalijk.
Ik weet ook dat als ik dat met mn broertje zou bespreken ( die is wel echt gek op hem) dat hij ook zou zeggen dat hij bij ons gelukkiger is. Zegt ie ook wel als hij op visite komt en de papegaai is bij ons 'nou, je kan wel zien dat hij het naar zn zin heeft'

Ik zou het dus ook wel willen, maar behalve het punt 'hoe kaart je zoiets aan' is er nog 1 ding en dat maakt het extra moeilijk: wij hebben sinds 2 maanden een nieuwe hond erbij en ik weet zeker dat als zij de kans krijgt ze de vogel pakt en dat vind ik een behoorlijk risico en ja, dat maakt het natuurlijk extra moeilijk.

En soms denk ik, ik zeg het gewoon, keihard, zoals het is, zonder lieve woordjes en zonder geheisa er om heen, gewoon keihard benoemen zoals het is. Maarja, dan heb je ruzie en verandert dat iets voor de beesten.. ?

abidjana;165609 wrote: Beste mensen,

Op dit moment maak ik me erg zorgen om de papegaai. Hij is onlangs weer anderhalf week bij ons geweest en hij is nu een aantal weken (denk 5 weken) terug daar. Sindsdien is hij veranderd. Ik merk het gewoon aan hem. Hij is veel stiller, zit maar op dat zielige stokje, zit ook in elkaar. En geen mens die het opmerkt, alsof die er niet is. Ik vraag me af of hij misschien ziek is. Zou best kunnen door gebrek aan juiste voeding en gebrek aan zorg en liefde. Ik maak me zorgen dat hij misschien zo ineens dood onder in zn kooi ligt.

Ja, ik heb er vaker over gedacht om hem in huis te nemen. Wij zelf zouden nooit zomaar een papegaai kiezen, daar ben ik heel eerlijk in. Maar op hem ben ik wel gek, ik geniet zeker van zijn gezelligheid als hij er is en vond het ook altijd jammer als hij weer weg ging.
Ik weet ook zeker dat zij hem liever ook niet willen. Mn vader maakt nooit haast om hem op te halen en benoemt het ook vaker ( nou, dan moet ie maar bij jou blijven he en dat soort dingen) maar dan komt mn moeder weer van 'aahh neeeee hoor, je blijft bij mij he' Want zij kan zogenaamd zo goed voor dr beesten zorgen, tja.. De papegaai heeft gewoon een hekel aan dr, ze kan helemaal niks met hem en ik neem het hem niet kwalijk.
Ik weet ook dat als ik dat met mn broertje zou bespreken ( die is wel echt gek op hem) dat hij ook zou zeggen dat hij bij ons gelukkiger is. Zegt ie ook wel als hij op visite komt en de papegaai is bij ons 'nou, je kan wel zien dat hij het naar zn zin heeft'

Ik zou het dus ook wel willen, maar behalve het punt 'hoe kaart je zoiets aan' is er nog 1 ding en dat maakt het extra moeilijk: wij hebben sinds 2 maanden een nieuwe hond erbij en ik weet zeker dat als zij de kans krijgt ze de vogel pakt en dat vind ik een behoorlijk risico en ja, dat maakt het natuurlijk extra moeilijk.

En soms denk ik, ik zeg het gewoon, keihard, zoals het is, zonder lieve woordjes en zonder geheisa er om heen, gewoon keihard benoemen zoals het is. Maarja, dan heb je ruzie en verandert dat iets voor de beesten.. ?

Ja dat is een heel dilemma dat je daar schetst. Maar ik denk dat de gaai er zeker niet meegediend is als jij je mond blijft houden. Het is natuurlijk heel lastig om af te wegen wat zwaarder weegt de beesten of je moeder. Het blijft lastig, maar als je niets doet en het gaat fout dan maak je jezelf misschien wel altijd de verwijten van : "Had ik maar"..... maar ja dat moet je voor jezelf bekijken. Ik weet het niet wat ik je hierin moet adviseren...........

Hallo Abidjana,

Vorm een pact met broer en vader en haal die zielige beesten bij jou in huis!
Niet lang nadenken, niet lang discussiëren... gewoon handelen.

Groet en succes , Frans

nb. de nieuwe hond went er wel aan.

Lidy, je slaat daarmee de spijker op zn kop: 'had ik maar'..

Frans, je hebt gelijk; handelen is beter als erover praten en onderwijl niets doen.
normaliter ben ik ook van ' geen gelul, handelen'
Maar dit ligt zo complex... dit is niet de gelegenheid om te praten over de problemen, problemen van mijn moeder en daarmee van het gezin en ook van mij.. Maar met dat ik dit ter sprake zou brengen ( het lijden van de dieren) daarmee haal ik alles overhoop; mijn verhouding met mijn ouders, mn broertje.. etc etc.. maar ook hier thuis.. ik heb ook een zoon en mijn ouders zijn voor hem opa en oma.. hij ziet deze dingen (nog) niet en alle vele dingen die er zijn en spelen. Al met al is het zo complex en ik snap volledig dat mensen mij niet kunnen adviseren. Ik weet zelf niet eens wat ik moet doen, hoe en wanneer. Ik weet wel dat dit aan mij vreet.
Ik heb inmiddels veel gelezen over papegaaien en hun gedrag. Veel dingen herken ik nu van Rikkie ( nu zijn naam, jammer dan voor de evt. herkenning) en ik voel mij nu nog ellendiger. Ik denk dat Rikkie mij had uitgekozen als 'partner' en dat hij zich wellicht nu in de steek gelaten voelt. Dat hij nu extra eenzaam is..

Ik heb vandaag een dierencommunicator ingeschakeld. Tja, weet ook niet wat ik daarvan moet denken maar het is iemand die ik uit betrouwbare bron ken. Een foto is verstuurd naar haar van zowel Rikkie als de hond.. ze weet verder niets van de situatie dus ik ben erg benieuwd naar wat zij haat vertellen.
Ondertussen denk ik er steeds aan, het valt me steeds zwaarder het allemaal los te laten. Mijn gedachten gaan er naar uit om eens met mijn vader te praten, ergens waar zij er niet bij is. Dat zal moeilijk worden en lastig want mn vader weet wel hoe de vork in de steel zit, maar houd toch vaak het hand boven haar hoofd. Een hele beerput zal dan losgetrokken worden. Maar ik zal dat toch moeten doen, zowiezo voor de beestjes.. 'had ik maar' is niet aan mij besteed..

Bedankt voor de reakties

rikkie bij ons thuis

Wat een mooie vogel Abidjana. Ik zou niet meer twijfelen als ik jou was, aanpakken die hap. Even doorbijten.
Maar ja ik heb makkelijk praten............. ik zit niet straks met de gevolgen
STERKTE!

Hoi Abidjana,
Inderdaad een heel mooie vogel. Ik vind je verhaal erg triest, en ben het erg met Frans eens, gewoon handelen want het arme beestje heeft helemaal niets te kiezen maar jij wel.
Ikzelf heb nu 2 jaar de papagaai Kiki die daarvoor zo'n 25 jaar van mijn moeder was (sinds 'baby'). Kiki logeerde ieder jaar bij ons als mijn ma op vakantie ging. Hij had het altijd enorm naar z'n zin bij ons omdat hij hier veel meer afleiding heeft dan bij mijn ma. Bij ons kijkt hij op de tuin, we hebben hier nog 3 katten en een hond rondlopen en wij zijn veel meer met hem 'bezig'. Verder is hij bij ons elke dag uit z'n kooi wat bij mijn ma niet zo was. Begrijp me goed, Kiki werd niet mishandeld of zoiets maar wel enigzins genegeerd. Ieder jaar werden we toch iets meer aan hem gehecht en duurde het steeds ietsje langer voordat we hem weer terug brachten als mijn ma van vakantie terug was, en uiteindelijk heb ik tegen mijn ma gezegd dat hij het bij ons toch meer naar z'n zin heeft en dat wij (ik en mijn vrouw) erg gek op hem zijn. Dit heeft uiteindelijk maanden gekost (mijn ma is ook gehecht aan hem) maar uiteindelijk heeft mijn ma ingezien dat dit het beste voor Kiki was en werd hij definitief van ons.
Nu zitten we dus met Kiki en we zijn ook dolgelukkig met hem. Het is echt een zonnetje in huis en ik denk ook dat we er goed aan hebben gedaan.
Wat betreft andere huisdieren moet je natuurlijk voorzichtig zijn maar ik denk dat het altijd wel op te lossen moet zijn. Wij hebben zelf een behoorlijk jaloerse (ex-straat-)hond maar bij ons is het probleem vooral dat als ik ergens zit alle dieren erbij willen komen zitten. Ja dat gaat natuurlijk niet.
Ik hoop echt dat je een oplossing kunt vinden want het is me duidelijk dat je een dierenliefhebber bent en erg geeft om het wel en wee van ze. Het is beroerd dat je een conflict in je familie hebt maar zoals gezegd heeft een huisdier hier geen enkele keuze in en denk ik dat je dan beter initiatief kunt nemen.
Heel veel succes en het beste voor je diertjes.
Gegroet,
Michel

praten

wij hebben een grijsje gekocht hebben hem nu 3 dagen.
Maar de mensen waar we hem van overnamen zeiden dat hij erg goed kon praten,daar merken we niks van,weet iemand hoelang dat ong. duurt voor hij bij ons ook gaat praten.

Gr.els

Abidjana, wat ik van je lees is idd een groot probleem. Wat kan je doen voor die beestjes zonder problemen met je ouders te krijgen. Moeilijk maar je weet het antwoord wel. Ik denk dat je genoeg begrijpt dat alleen jij degene bent die hier voor een oplossing kan zorgen, je moeder in ieder geval niet. Probeer te praten, je bent volwassen, volwassener dan zij nu doet. We moeten allemaal afmaken waar we mee beginnen en zeker met levende wezens. Wat ik lees van jou kan zij dat niet meer aan. Soms komt er een tijd dat de kinderen voor de ouders moeten gaan zorgen of voor ze na te denken. Bij de ene komt dat wat eerder, helaas denk ik dat dit voor jou geldt. Sterkte meid!

Dit is een topic van 2 a 3 jaar oud... denk dat ze inmiddels al wel wat geregeld heeft voor de diertjes....