Ga ik mijn maatje verliezen

Het is ergens in december dat ik in eens word geconflicteerd met een aanval van Junior Op dat moment wist ik nog niet dat het om epilepsie ging, en dat er met Junior meer aan de hand bleek te zijn. Junior is een Grijze roodstaart Papagaai (vrouwtje) en is nu zo 14 jaar oud, Junior is niet alleen ze leeft al der hele leven al met Joy (een mannetje) en is 17 jaar oud, ook Joy is een Grijze Roodstaart papagaai samen Leven ze in een kooi die ruim van opzet is Junior is nogal stress gevoelig en een veren plukker Joy is de rust zelf, komt het vandaag niet dan komt het morgen wel. Allebei zijn kurk gezond, Tot dat Junior kennis maakte met Dokter N. Schoemaker van de Universiteit van Utrecht afdeling Dierengeneeskunde gescheldschapdieren. Dokter N. Schoemaker is een bekende Vogelspecialist met de kunde op de papagaai. Hier onder ons verhaal zoals het wij deze tot heden beleven.

6 – Jan zijn wij met Junior voor het eerst naar Dokter N. Schoemaker geweest, volgens afspraak werd er een CT scan gemaakt en werd er bloed afgenomen voor onderzoek de uitslag van de CT scan was snel bekend op de uitslag van het bloed moest een dag worden gewacht. Ons vermoeden dat Junior epilepsie heeft werd bevestigd maar dat er meer aan de hand is was op de CT scan te zien. Junior heeft bij haar eierenstok en tumor zitten, of deze goed of kwaad aardig was kon men niet zeggen, daar was een tweede CT scan voor nodig waar men dan met een hele dunne naald op de juiste plek een monster kan nemen van de tumor, de uitslag hiervan was positief dus niet kwaadaardig, als leek zal je zeggen haal het maar weg, maar dat kan niet, zo operatie is te complex en dat zal ze niet overleven.Dokter N. schoemaker heeft contact gezocht met een vogelarts in Amerika om tot een oplossing te komen, en die kwam er. Bij Junior heeft men onderhuids een implantaat ingebracht. De implantaat moet een stofje afgeven naar de hersenen waardoor er geen hormonen meer worden aangemaakt, want daar bestaat die tumor uit, men heeft goede hoop dat dit moet lukken. Er wordt een afspraak gemaakt voor een CT scan in maart maar gezien de epileptisch aanvallen vond de CT scan eerder plaats en wel op 16 februari. Onder tussen verdiepen wij ons in epilepsie bij papagaaien, en hoe te handelen bij een aanval.

07-Jan·05:30 uur t/m 06:00 lichteaanval (fenobarbital) 1.6 ml

08-Jan·03:00 uur t/m 03:30 lichteaanval (fenobarbital) 1.6 ml

17-Jan 11:35 uur t/m 12:00 lichteaanval (fenobarbital) 1.6 ml

18-Jan 00:50 uur t/m 01:10 lichteaanval (fenobarbital) 1.6 ml

29-Jan 01:15 uur t/m 01:40 lichteaanval (fenobarbital) 1.6 ml
wat opvalt, is dat Junior bij een aanval heel warm is en als ze bij komt is ze nog al vermoeid en blijft heel stil op haar stok zitten.

29-Jan 14:30 uur t/m 15:00 om 06:00 uur en om 14:15 uur heeft Junior nog haar medicijnen gehad 1.6 ml Junior had naar het idee van mijn vrouw een zeer zware aanval, Mijn vrouw had het idee dat Junior was overleden, echter gelukkig kwam ze weer bij waarna zsm de Dokter werd gebeld. Junior hebben wij nu apart in de kooi gedaan dus niet meer bij Joy ( dit alleen voor de nacht ) Tot heden 6 aanvallen deze maand januari.Na contact gehad te hebben met de Dokter N.Schoemaker waar Junior bekend is, werd besloten om de dosering van de medicijn te verhogen naar 0,3 ml 3 x per dag om de 8 uur.

11-feb het is zo 13 dagen geleden dat Junior zijn laatste aanval heeft gehad, maar vandaag was het weer raak vanochtend om 5.15 uur – 05:30 uur had ze de eerste aanval te pakken gelukkig was het een hele lichte aanval, gezien de aanvallen die Junior heeft gehad kon ik hier uit opmaken dat Junior vandaag nog een aanval zal krijgen, maar dat ze er nog drie zal krijgen dat vind ik toch wel vreemd. de aanvallen waren wel wat lichter als dat ik gewend was met uit zondering van de laatste aanval wand die was toch wel heftig. Hier dan de tijden,

12:55 uur - 12:07 uur lichte aanval
13:40 uur - 13:50 uur lichte aanval
15:15 uur - 15:35 uur matige aanval.

16 – feb is Junior weer naar Dokter N.Schoemaker geweest, dit naar aanleiding van de aanvallen die Junior op 11- feb heeft gehad. Zoals ik al met Dokter N. Schoemaker telefonisch had besproken zal er weer een CT scan gemaakt worden en weer bloed worden af genomen In het bloed kan men zien of Junior een spiegel heeft opgebouwd en of de dosis niet moet worden verhoogd. De uitslag van de CT scan was positief voor Junior en natuurlijk ook voor ons. De tumor die bij haar eierenstok zit is voor de helft afgenomen, de implantaat doet zijn werk dus goed, of de substantie ook de epilepsie veroorzaakt is niet duidelijk. Wel is iav het bloedonderzoek de dosis verhoogd naar 0,4 ml

03 – maart Na telefonisch contact met Dokter N. Schoemaker over de uitslag van het bloed onderzoek die op 16 februari jl is gedaan bij Junior, kwam naar voren dat de bloedspiegel tov het medicijn fenobarbital Die Junior krijgt veel te laag is. Junior blijft nu op 0,4 ml 3 x daags om de 8 uur. Als Junior het goed blijft doen dan word er na de zomer weer een CT scan en bloed onderzoek gedaan.

06 – maart Het is al laat in de avond om precies te zijn 22:55 uur dat Junior weer een aanval heeft gehad. Wij waren al blij dat het zo goed ging, de laatste aanval die Junior heeft gehadWas 11 februari jl ( 23 dagen ) de aanval van hedenavond was een matige aanval, ze is er gelukkig weer doorheen gekomen, de aanval zelf duurde ongeveer 6 minuten maar echt bij was ze niet, omstreeks 23:15 uur was ze er weer, en vervolgens is ze gaan slapen. Tot .....

07 – maart Zoals ik al verwachte zal het niet bij een aanval blijven, om 01:15 kreeg Junior haar tweede aanval, deze aanval is zo heftig dat ik het besluit heb genomen om Junior apart In een reiskooi te doen en in mijn slaapkamer te plaatsen, zo kon ik haar beter in de gaten houden. Nu moet ik zeggen dat ik zelf ook een stresskip ben, en dat mijn vrouw heel goed met Junior kan omgaan, de aanval die zij had werd steeds erger ze gilde en krijste het uit, het leek wel of ze de ene aanval na de andere kreeg, het was inmiddels al 02:30 uur geworden, Ik kon dit niet meer aanzien en heb toen dokter N. Schoemaker gebeld, om 03:00 uur waren we met Junior bij hem, Junior kreeg een slaapmiddel in gespoten waarvan hij uit zijn aanval moest komen, meer kan je niet doen. Uiteindelijk bij drie injecties is Junior in slaap gevallen, nu heeft ze even rust en geen prikkels na overleg is Junior mee naar huis gegaan waar ze dan kan uitslapen, het was rond 05:15 uur dat we vertrokken en om 05:30 uur waren we weer thuis. Natuurlijk na de verzorging van Junior zijn wij ook naar bed gegaan om een uurtje te gaan slapen. Ik kon zelf niet slapen, ik wilde Junior in de gaten houden want volgens de arts moest Junior als hij bij was toch zijn medicijnen hebben, echter Junior was heel vermoeid en was zelf misselijk dat zij moest overgeven, rond 07:00 uur was dat. Mijn vrouw sliep, en ik hoopte maar dat Junior weer gauw wat beter is. Ik ben vervolgens maar achter de laptop gaan zitten en ben gaan schrijven. Inmiddels is het rond 09:00 uur mij vrouw is inmiddels ook waker en is weer bij Junior, wij zien dat Junior het moeilijk heeft en hebben vervolgens de spoed arts gebeld. Na overleg zijn wij direct weer terug gegaan naar de arts, onderweg moest Junior diverse malen overgeven, ze was totaal uitgeput bij aankomst heeft Junior direct vocht gekregen en een valium injectie omdat zij nog steeds elliptische aanvallen heeft. Het gaat niet goed met Junior je ziet haar vechten, en wij kunnen niks doen als alleen maar hopen, en Junior het beste geven wat nodig is, op een gegeven moment waren er zelf 3 artsen bij haar, het is allemaal zo moeilijk te begrijpen, en je blijft maar hopen, natuurlijk gaat de vraag tot hoever gaan wij, nou die vraag geld voor ons niet Junior heeft ons vanaf haar geboorte zoveel liefde en warmte gegeven, zij verdiend gewoon de beste behandeling die er is, dat zijn wij gewoon verplicht aan haar ook al is het maar een vogel. Het is inmiddels rond 12:00 uur als Junior vloeibaar voedsel via een kropsonde in haar krop krijgt tesamen met haar medicijn fenobarbital 0,4 ml die wij normaal 3 keer per dag geven dit gaf geen verbetering, Uiteindelijk werd toen besloten om fenobarbital rechtstreeks in haar bloedbaan te brengen waardoor er rust zou ontstaan, na overleg met dokter N. Schoemaker hebben toen besloten om Junior op te laten nemen op de intesivcare daar wordt ze 24 uur per dag in de gaten gehouden en krijg ze de juiste zorg die nodig is. Het is 13:30 uur als wij afscheid nemen van Junior, met veel verdriet keren wij naar huis, en hopen op een een telefoontje dat alles weer goed gaat, in ieder geval nemen ze morgen 08 - maart contact met ons op. In de auto zijn wij beide stil de tranen lopen van ons gezicht, bij thuiskomst zit Joy alleen in zijn kooi heel stil, hij mist zijn meisje, ik praat wat met hem geef hem een kus en ik ga huilend naar bed. Nu om 19:00 uur heb ik de laptop weer aangezet om het dagboek van Junior bij te houden. Op het bureaublad van mijn laptop staat een foto van mijn maatje, mijn schatje. Ik hoop op het beste, en natuurlijk hoe zal het verder gaan. Omstreeks 22:00 uur werden wij gebeld voor een update. Het ging iets beter Junior kon zelfs al heel even op een stokje zitten, dat geeft hoop voor de nacht, we hadden de afspraak gemaakt dat wij de volgende dag gebeld zullen worden tussen 09:00 en 10:00 uur, en als er s’nachts iets zal veranderen dat wij dan ook direct gebeld zullen worden. De nacht was lang ik was vaak waker en ik bid dat het goed zal komen met Junior, gelukkig zijn wij niet gebeld.

08 – maart Het is 07:00 uur in de ochtend als ik waker ben, en in afwachting ben van een telefoontje, ondertussen even in bad met de telefoon mee, en me aangekleed want hoe dan ook wij wilde naar Junior. Het is 09:30 uur als de telefoon gaat, ik durf de telefoon niet aan te nemen maar met een trillende hand het gesprek aangenomen, je wilt alleen maar horen dat er voor uitgang is, en dat hoorde wij gelukkig, Junior is wat actiever en heeft weer even op een stokje gezeten, en heeft weer een voeding gekregen via een kropsonde, Junior vond dit niet fijn en stribbelt dan ook tegen, dit is een goed teken zeg de arts. maar dit vraagt veel energie van haar, na de toediening van haar medicijnen en haar voedsel is Junior weer duidelijk moe. Wij maken de afspraak dat wij om 11:00 uur even langs komen,5 minuten zijn wij bij Junior geweest, liggend als of ze een ei lag uit te broeden in een confuse Toch hadden wij hoop dat het goed zal komen maar dan moet ze het wel zelf doen Om 18:00 uur werden wij weer gebeld volgens onze afspraak, we kregen te horen dat het beter ging met Junior en dat er meer activiteit waar te nemen is ze zit zelf al even op een stokje. Dit gaf ons een goed gevoel, zeker voor de nacht. Omstreeks 21:00 uur werden wij weer gebeld, ik dacht het zal toch niet, maar je geloofd het gewoon niet als je te horen krijgt Wilt u Junior komen halen, de mede patiënten worden gek van haar, Kwiek en wel of er niks aan de hand was geweest zat ze op haar stok. Dokter N. Schoemaker vond dat ze naar huis mag, naar huis zijden wij nog, dromen wij je gaf haar nog geen kans van 5%, en dan naar huis, kan ze wel zelf eten vroegen wij ons af, ja dan kan ze maar dan moet ze het zelfdoen. Volgens Dokter N. Schoemaker zal ze hier niet gauw gaan eten, dat doen vogels liever in hun eigen veilige omgeving, en ook omdat wij Joy nog thuis hebben die zich het hele weekend al eenzaam en verdrietig voelde was het het beter voor beide. Wel maakten wij de afspraak dat als Junior niet zelf gaat eten, dat ze dan terug zal komen Bij thuis komst heeft Joy haar direct een kus gegeven aan Junior je zag dat ze beiden daar blij mee waren tenslotte zitten ze al 16 jaar samen. Het was al laat op de avond en besloten om Junior in haar zieke kooi bij ons op de slaapkamer te nemen, de nacht verliep prima, maar eten en drinken dat deed wilde ze niet, ze pakte de zonnepitjes wel aan maar gooide ze weer weg, ook bij Joy in de kooi wilde ze niks eten, Natuurlijk kunnen wij ons voorstellen na alles wat er gebeurd is de af gelopen dagen dat je niet veel trek heeft in een 3 gangen menu, maar eten dat moet al is het maar een beetje, Ontlasting en urine produceerde ze wel, wat een goed teken is, wel is ze nog nu en dan suf wat ook logisch is. Na een gebeld te hebben met het artsenteam van Dokter N. Schoemaker is Junior weer opgenomen.en mag ze naar huis als ze zelfstandig gaat eten.natuurlijk houden telefonisch contact over de stand van zaken, maar dat er wonderen bestaan en ons gebeden zijn verhoord daar geloven wij nu wel in. Om 17:00 uur werden we gebeld om ons mede te delen hoe het vandaag is gegaan. Junior heeft nog steeds niets zelf gegeten, dus heeft men weer sonde voeding gegeven, echter blijkt dat Junior toch nog wat overgeeft dus is zij misselijk, en daar heeft ze dan ook medicatie voor gekregen, ook heeft men weer wat bloed afgenomen om te kunnen zien of de eventuele schade is ontstaan door de elliptische aanval(len)en waarom Junior niet zelf eet. Morgen word de uitslag bekend en hopelijk is deze positief.

Het is Dinsdag 10 maart 05:00 uur in de ochtend als mijn weker af gaat, helaas moet ik gaan werken, ik voel me zo onrustig, en Joy zegt hallo papa, ik geef Joy een knuffel en praat wat met hem. Ik kan mijn draai niet vinden, en ik hoop maar dat Junior de nacht is door gekomen, natuurlijk is zij de nacht door gekomen anders was ik wel gebeld, zou ze dan zelf gegeten hebben,nee anders hadden ze wel gebeld, ik wil niet naar mijn werk maar ik moet wel want de rekening moet hoe dan ook betaald worden. om 09:00 uur bel ik zelf met de vraag hoe het met Junior is gegaan, de telefooniste deelde mede dat naar haar informatie ik binnen een uur zal worden terug gebeld, de dokters waren op dat moment bij Junior. Omstreeks 10:00 uur werd ik dan ook gebeld. Junior heeft weer sondevoeding gekregen want ze eet zelf nog niet, de bloeduitslag was ook binnen, die was goed, ze heeft geen schade aan andere organen, dus dat is een grote opluchting voor Junior, maar ook voor ons. Maar waarom eet Junior zelf niet. Dokter N. Schoemaker heeft een neuroloog opgeroepen om eventueel naar een ander medicijn te gaan, want men vermoed dat Junior van het medicijn fenobarbital misselijk wordt en daarom niet zelf wil en kan eten. Ik hoop dan ook op een oplossing. Om 13:30 uur heb ik weer contact gehad,er is geen verbetering van Junior ze is nog misselijk,wel hebben ze weer bloed af genomen en vocht gegeven. volgens de arts is Junior niet uitgeput, want anders zit ze zeker niet op een stok. wel is ze suf, maar dat komt door de medicijnen. Wel heb ik het idee neergelegd of het goed zal zijn om Joy bij Junior te plaatsen, men neemt dit in overweging. Ook stelde ik de vraag of het niet beter was om Junior op de intesivcare te plaatsen in een zieke kooi met verwarming, en ook voor s'nachts is het beter als je weet dat er iemand voor Junior is, je weet maar nooit.vanmiddag gaat mijn vrouw nog bij Junior op bezoek hopelijk doet dat haar goed. En of het goed was dat bleek wel toen mijn vrouw mijn op belde, en mij mede deelde dat Junior een halve druif gegeten had eerts even had eten zij de druif uit haar poot,maar dat hield ze niet lang vol, ze staat nog niet stevig op haar pootjes en kan dus niet haar evenwicht houden, ik zelf denk dat het door de misselijkheid komt. Mijn vrouw heeft haar toen verder met de hand gevoerd.dit ging goed, nu moeten jullie weten dat Junior het niet zo heeft op mijn vrouw, dus heeft mijn vrouw dat ook gevoeld de kracht in haar snavel heeft ze niet verloren, ook leuk om te melden is dat bij binnen komst Junior tegen de trallies van de kooi klom en tegen mijn vrouw boef riep. Mijn broer was met mijn vrouw meegegaan en heeft twee foto's met zijn telefoon gemaakt en deze naar mijn gemaild, zo kon ik op mijn werk de vooruitgang zien.
Om 17:00 uur belde de arts en deze was op de hoogte van deze belangrijke vooruitgang, ook gaf hij antwoord op mijn vragen die ik eerder had gesteld, zo is het niet meer noodzakelijk dat Junior naar de intesivcare moet, en ook Joy mag niet naar Junior dit omdat Joy gezond is en dan eventueel ziek kan worden. wel gaan ze s'avonds diverse malen kijken bij Junior want dat heb ik geeist, Ik hoop dat er morgen duidelijkheid komt en dat Junior misschien wel twee druiven eet. In ieder geval neemt mijn vrouw een klein broodje pindakaas mee want daar is ze normaal heel dol op.

Wordt vervolgd.