Guus plukt?

Struisvogels steken ook hun kop in het zand....

Joseetje;328950 wrote: Sorry maar zoals ik al zei had mijn grijsje wel zulke veertjes toen ze pbfd kreeg, de ziekte kent inmiddels helaas vele vormen.

Een nieuwe opkomende veer nog half in het omhulsel aantreffen
is simpelweg geen specifiek verschijnsel van pbfd, ik kan het in ieder geval nergens vinden in de literatuur. Dat jij ze bij jouw pbfd vogel hebt aangetroffen is niet zo vreemd, veeruitval - van zowel nog gezonde als aangetaste veren - is nu eenmaal een verschijnsel wat op kan treden in bepaalde stadia van de ziekte. Veertjes nog in de huls kun je dan ook tegenkomen.
Er zijn echter talloze andere oorzaken mogelijk waarom je zulke veertjes aan kunt treffen bij vogels die géén pbfd hebben. Plukken is er één van.

Leuk hoor "Guus nog een beetje op de been houden" lach me maar uit. Enorm respectloos na wat ik heb meegemaakt. Je zou als mede-papegaailiefhebber moeten weten en begrijpen hoe ik me heb gevoeld. Maar nog wens ik jou niet hetzelfde toe, moet je nagaan hoe erg het was.

Harold;329323 wrote: Een nieuwe opkomende veer nog half in het omhulsel aantreffen
is simpelweg geen specifiek verschijnsel van pbfd, ik kan het in ieder geval nergens vinden in de literatuur.

Gelukkig onderkende mijn vogelarts het "simpelweg" wel direct, apart hè? Fijn dat je het op wilt zoeken in literatuur maar zoals ik al zei, de ziekte evalueert. Wij hebben er helaas mee te maken gehad en dan wil je anderen helpen en krijg je dit... Word hier neergezet alsof ik paniek zaai om niks en iets verzin. Terwijl ik een ervaring deel.
Nou zoek het dan lekker uit verder. Ik neem hierbij afscheid van dit topic, het haalt teveel oud zeer naar boven. Daar denk je dan iemand mee te helpen maar goed, als mn verhaal niet gewenst blijkt te zijn stop ik met dit kinderachtige welles-nietes gedoe.

Ps hou de vakbladen goed in de gaten, er komt een artikel aan over (onder andere) ons geval. Dan heb je je literatuur om het op te zoeken!

Josee, alsjeblieft hou hier mee op. Je bent slachtoffer geweest van een heel vervelende zaak, het verlies van een huisdier. Iedereen kent dat en in meer of mindere mate grijpt dat bij iemand in. Ook bij mij, maar relativeer de situatie. Het is een dier en hoe vervelend ook het zijn gelukkig geen dierbaren uit je directe omgeving.
Humor is een lach en een traan en in het geval van Guus staat in schril contrast het plezier en gekte van hem wat hj dagelijks laat zien tov de bijna "doodsverklaringen" hier. Daar moet ik al om lachen als ik naar hem kijk en dat heeft geen fluit met jou te maken. Het gaat hier allemaal (nog) langs Guus heen en dat maakt het leuk ons van al het gedoe elders op een forum bewust te doen zijn. Heus ik heb respect voor wat je hebt meegemaakt, maar van een slachtofferrol in deze krijg ik de kriebels. Ik heb een boerenachtergrond en m'n schoonvader zei altijd, zolang het buiten de deur blijft valt het allemaal toch nog wel mee.

Jouw inbreng en die van velen op een forum zijn welkom, maar dat wil niet zeggen dat in mijn geval ik anders handel dan jij zou willen. Eeen forum is als een processie van Echternach, je leert 2 stappen en laat daarnaast ook regelmatig 1 stap vallen. Al met al heb ik het afgelopen jaar toch heel wat geleerd over roodstaarten, hier als door het observeren van Guus. Je bent welkom!

Guusvogel;329331 wrote: Josee, alsjeblieft hou hier mee op. Je bent slachtoffer geweest van een heel vervelende zaak, het verlies van een huisdier. Iedereen kent dat en in meer of mindere mate grijpt dat bij iemand in.

"Het verlies van EEN huisdier" staat in dit geval voor 5 door de jaren heen opgespaarde vogels in een paar weken tijd dood. En die ben ik door een bewuste keuze van een ander verloren. Ja dat maakt dat ik me slachtoffer voel.

"Hou hier alsjeblieft mee op" Zoals je wilt.

Joseetje wrote: Gelukkig onderkende mijn vogelarts het "simpelweg" wel direct, apart hè?

Er waren geen andere verschijnselen behalve precies dezelfde veertjes als die bij Guus zijn gevonden?

Guusvogel;329331 wrote: ....Het is een dier en hoe vervelend ook het zijn gelukkig geen dierbaren uit je directe omgeving...

Sorry hoor, maar mijn dieren zijn me even dierbaar als dierbaren uit de directe omgeving. Het verlies van een dier kan dus een evengrote impact hebben als het overlijden van een (menselijke) dierbare. Bij mij wel iig.
Wat maakt een dier trouwens minder dan een mens??? Ik zeg altijd: mensdom en dierenrijk.

Astrid74;329362 wrote: Sorry hoor, maar mijn dieren zijn me even dierbaar als dierbaren uit de directe omgeving. Het verlies van een dier kan dus een evengrote impact hebben als het overlijden van een (menselijke) dierbare. Bij mij wel iig.
Wat maakt een dier trouwens minder dan een mens??? Ik zeg altijd: mensdom en dierenrijk.

Helemaal mee eens...

ik ben heel gek met mijn dieren maar het is niet hetzelfde als een dier dood gaat of een mens, ik kan dat ook niet met elkaar vergelijken.Iemand die een dier met een mens vergelijkt heeft denk ik nog geen naaste verloren.
Ik heb een hond en een paard verloren[en cavia`s en vogeltjes ] en natuurlijk ben ik daar ook wel helemaal van slag om geweest maar het zijn wel dieren he

Dat is jouw mening. Mijn mening strookt niet met jouw mening in deze. Ik ben 37 en ja, heb ook dierbare om me heen verloren mocht je het willen weten.

En ja het zijn wel dieren ja; wat maakt dat minder dan het verlies om een persoon?

ik ben heel gek met mijn dieren maar het is niet hetzelfde als een dier dood gaat of een mens, ik kan dat ook niet met elkaar vergelijken.Iemand die een dier met een mens vergelijkt heeft denk ik nog geen naaste verloren.

Sorry, dan denk je toch echt verkeerd.

Ik ben het ook niet eens met die uitspraak.
Ik heb nog altijd pijn dat mijn stafford jaren geleden gestorven is,
En mis hem nog steeds!
tzelfde met mijn fretje dat ik had.

Ik wil er niet aan denken dat ons icy nu dood zou gaan,
Ik ga daar nog harder van af zien dan van alle dieren die ik heb gehad.
mijn eerste hondje waar ik zelf ben voor gaan werken.
En pacotje zit ook heel diep in mijn hart!

Ik denk dat het aan je ingesteldheid ligt,
Maar mijn hond is mijn kindje en paco ook.
Voor mij zijn ze geen 'huisdieren' maar een deel van ons gezinnetje.

Ik denk dat het aan je ingesteldheid ligt,

Misschien is beide wel zelfde maar naar mijn mening ligt het aan de band die je hebt met...

Op moment dat ik dit typ zijn er over de gehele wereld veel mensen gestorven en vinden we dit erg,ja vinden we wel maar staat ver van ons af dus raakt ons minder.
Als om een familielid zou gaan is de impact groter en zo is dat met alles wat sterft,welke band heb je met..........?

dijkkamp;329557 wrote: Misschien is beide wel zelfde maar naar mijn mening ligt het aan de band die je hebt met...

Op moment dat ik dit typ zijn er over de gehele wereld veel mensen gestorven en vinden we dit erg,ja vinden we wel maar staat ver van ons af dus raakt ons minder.
Als om een familielid zou gaan is de impact groter en zo is dat met alles wat sterft,welke band heb je met..........?

Zo is er de uitspraak dat alle wereldproblemen naar de achtergrond verdwijnen zodra je een stofdeeltje in je oog krijgt.

ik vind het wel anders, een mens of een dier ieder zijn mening hoor, mijn eerste bordeaux dog ging dood, ik heb er wel een traantje omgelaten, want je mist wel wat, maar je mist ook automatisme,3 x met de hond lopen,iemand die altijd blij is als je weer komt enz. Ik kreeg mijn huidige bordeaux dog en na verloop van tijd ben je ook weer gek van je nieuwe hond. Maar ik kan niet zeggen dat ik mijn oude hond nu nog vaak mis of dat ik daar verdriet van heb, er komt iets nieuws voor in de plaats, natuurlijk denk ik nog wel eens aan hem maar niet zo heel vaak.
Als een van je dierbaRE dood gaat komt er nooit iemand voor in de plaats ieder mens is uniek hoe kan je dat nu vergelijken met een dier, mijn bordeauxdoggen lijken qua uiterlijk opelkaar en ook het karakter lijkt grotendeels op elkaar, van je vader of moeder is er toch maar een.Je moet een hond niet vermenselijken.